Dałem córce na Gwiazdkę drogi obraz, ale ona nazwała go bezużytecznym, śmieciem. Z tego powodu sprzedałem go za 100 000 dolarów. Kiedy się dowiedziała, mogła tylko milczeć, z sercem pełnym żalu i skruchy.

Zatrzymałem się. Słowa zawisły w powietrzu.

„W tym domu są rzeczy dziesięć razy cenniejsze niż ten obraz” – powiedziałem. „I nigdy…”

Znów się zatrzymałem.

Wzrok Buli stał się wyostrzony.

„Dziesięć razy cenniejsze?” powtórzyła.

Popełniłem błąd — błąd krytyczny.

„Wynoście się” – powiedziałem. „Teraz. Oboje.”

W końcu odeszli.

Bula, wychodząc, rzuciła ostatnie spojrzenie na studio. Jej wzrok przesuwał się powoli po każdej półce i szafce, katalogując i kalkulując.

Drzwi się zamknęły.

Siedziałem, wpatrując się w moją kolekcję filiżanek do kawy. Sto dwadzieścia siedem egzemplarzy, porcelana z XIX wieku, niektóre warte tysiące, większość warta sentyment.

Mój telefon leżał na biurku. Podniosłem go, przewinąłem do kontaktu Lemuela i włączyłem wideorozmowę.

Odebrał po trzecim dzwonku, a za nim znajdowało się jego tokijskie mieszkanie. Poranne światło panujące tam było zupełnie inne niż moje popołudnie w Nowym Meksyku.

„Tato, co się stało?” zapytał.

„Twoja siostra dowiedziała się, że sprzedałem Giamę” – powiedziałem. „Jest wściekła… po tym, jak nazwałem ją śmieciem”.

„Zdenerwowany” to za mało” – dodałem, pocierając oczy. „Mogłem popełnić strategiczny błąd”.

„Jaki to błąd?” zapytał.

„Takie, które wiążą się z moim temperamentem i ich chciwością” – powiedziałem.

„Zajmę się tym” – powiedział. Na jego twarzy malował się niepokój. „Chcesz, żebym poleciał do domu?”

„Nie” – powiedziałem. „Zostań z rodziną. Ale, Lemuelu… muszę ci powiedzieć coś o twoim dziedzictwie”.

Rozmawialiśmy przez dwadzieścia minut. Plany, możliwości, zabezpieczenia.

Kiedy rozmowa się zakończyła, wyciągnąłem wizytówkę z szuflady biurka.

Sid Parker, adwokat.

Znaliśmy się trzydzieści lat. Zadzwoniłem. Odebrał po drugim sygnale.

„Cornelius Harrison” – powiedział. „Minęło trochę czasu”.

„Potrzebuję rady” – powiedziałem. „Planowania majątku”.

„Wszystko w porządku ze zdrowiem?” zapytał.

„Ze zdrowiem wszystko w porządku” – powiedziałem. „Z charakterem mojej córki… gorzej”.

Zachichotał.

„Ach. Jeden z tych telefonów” – powiedział. „Co się stało?”

„Mieszka w moim domu” – powiedziałem. „Od trzech lat. Nie płaci czynszu”.

„To bardzo hojne z twojej strony” – powiedział.

„Tak” – odpowiedziałem. „Rozważam swoją hojność”.

„Słucham” – powiedział.

„Muszę zaktualizować swój testament” – powiedziałem – „i muszę znać swoje możliwości prawne w związku z gośćmi, którzy przekroczyli dopuszczalny czas pobytu”.

„Czy mówimy o eksmisji?” – zapytał.

„Mówimy o ochronie moich aktywów przed ludźmi, którzy traktują mnie jak bankomat z pulsem” – powiedziałem.

Cisza.

„Kiedy możesz przyjść do mojego biura?” zapytał.

„Jutro za wcześnie?”

„Dziesiąta rano” – powiedział. „Przynieś dokumenty”.

Zakończyłem rozmowę i przez chwilę siedziałem w ciszy.

Potem zszedłem na dół, przez salon, mijając antyczny portret prababci Kornelii. Złota rama, ciemne olejne obrazy, surowa twarz. Szuflada biurka w korytarzu nie była do końca zamknięta.

Otworzyłem.

Wszystko wyglądało normalnie, ale ja znałem swoją organizację. Ktoś tam był. Szafka na dokumenty była zamknięta, ale wokół dziurki od klucza widniały świeże rysy.

Wiedziałem o kim mowa już wcześniej tego dnia.

Portret wisiał lekko krzywo. Wyprostowałem go i wpatrywałem się w namalowaną twarz Cornelii.

„Oni szukają skarbu” – powiedziałem jej.

Doskonały.

Na górze, przez sufit, dobiegały stłumione, ale nieomylne głosy. Thaddius:

„Jeśli ten obraz był wart ponad sto tysięcy, Bula, co jeszcze ukrywa?”

Wyciągnąłem telefon, otworzyłem aplikację Notatki i wpisałem:

Faza pierwsza zakończona. Złapali przynętę.

Faza druga: Pozwólmy im polować.

Następnego dnia na biurku Sida zaległy dokumenty. Akty własności nieruchomości. Wyciągi bankowe. Rachunki za media z trzech lat. Paragony ze sklepu spożywczego ułożone w schludnym porządku chronologicznym.

Sid zagwizdał cicho.

„Dokumentowałeś wszystko” – powiedział.

„Siła przyzwyczajenia” – powiedziałem, poprawiając się w skórzanym fotelu. Czterdzieści lat weryfikacji pochodzenia tak z tobą zrobi.

Przesunął palcem po arkuszu kalkulacyjnym.

„Dwadzieścia osiemset dolarów miesięcznie w ekwiwalencie czynszu” – powiedział. „Czterysta dolarów za media. Sześćset dolarów za artykuły spożywcze. Pomnóż przez trzydzieści sześć miesięcy…”

Spojrzał w górę.

„Należy ci się około osiemdziesięciu siedmiu tysięcy dolarów” – powiedział. „Mniej więcej”.

„Nie chcę pieniędzy” – powiedziałem.

„Czego więc chcesz?” zapytał.

„Chcę, żeby zrozumieli, co wyrzucili” – powiedziałem. „I chcę odzyskać swój dom”.

Sid odchylił się do tyłu. W jego biurze unosił się zapach starych książek i kawy. Ciemne drewniane panele, oprawione dyplomy, widok na centrum Santa Fe przez okno.

„Przechowywałeś paragony przez trzy lata” – powiedział.

„Przechowuję paragony przez trzydzieści lat” – odpowiedziałem. „Ryzyko zawodowe”.

„To ponad osiemdziesiąt tysięcy dolarów” – powiedział.

„To jest wartość pieniężna” – powiedziałem. „Koszt osobisty jest znacznie wyższy”.

Stuknął długopisem o biurko.

„Chcesz sformalizować to jako pożyczki?” zapytał.

„Chcę udowodnić, że byłem hojny” – powiedziałem. „Kiedy przestanę być hojny, chcę, żeby prawo było po mojej stronie”.

„Budujesz sprawę”, powiedział.

„Dokumentuję rzeczywistość” – odpowiedziałem. „A to różnica”.

Sid wyciągnął notes i zaczął pisać.

„Jeśli grzebią w twoich rzeczach, powinieneś o tym wiedzieć” – powiedział. „Kamery bezpieczeństwa. To twój dom. Całkowicie legalne”.

Pomysł wydawał się zły. Nachalny.

„To wydaje się naruszające prywatność” – powiedziałem.

„Naruszają twoją prywatność” – odpowiedział Sid. „Chronisz swoją własność”.

Zastanowiłem się nad tym przez chwilę.

„Jeden mały” – powiedziałem w końcu. „Tylko w moim studio. Zacznij tam. Zobacz, co zrobią”.

W domu już zaczęli.

Odkryłem to później. Nagrania z monitoringu nie kłamią.

Bula sfotografowała rzeźbę Remingtona na kominku – brązowego kowboja wartego może osiem tysięcy. Zrobiła sześć zdjęć z różnych kątów i natychmiast je zamieściła.

Thaddius zmierzył chińską wazę w korytarzu. Reprodukcja z czasów dynastii Ming kosztowała mnie trzysta dolarów na wyprzedaży w galerii w Dallas. Spędził dwadzieścia minut, badając znak wytwórcy przez lupę.

Ale portret ich zafascynował.

Prababcia Cornelia — surowa kobieta wiktoriańska, na ciemnym tle, w ozdobnej złotej ramie — wisiała w salonie przez cztery lata.

Zainstalowałem kamerę we wtorek. Do czwartku miałem sześć godzin nagrania, na którym Thaddius próbuje bezskutecznie otworzyć zamek mojego biurka spinaczem.

W międzyczasie obejrzał dwa razy na swoim telefonie instruktaż na YouTube.

Mogłem mu po prostu dać klucz. Oszczędziłoby nam to czasu.