Kupił dom za 2 miliony dolarów dla swojej „księżniczki” – więc dałam mu pięć dni i przyprowadziłam nasze dzieci pod jej drzwi.

Sięgnął teraz po to, by podnieść swoje ego, jak po narkotyk.

„Valérie mnie rozumie” – powiedział ostro. „Jest kulturalna. Elegancka. Z dobrej rodziny. Nie taka jak ty…”

Élise wzruszyła ramionami.

„Oczywiście” – powiedziała. „Byłam tylko praktyczną żoną. Dwoje dzieci. Firma, którą razem zbudowaliśmy. Ta, która zarządzała pieniędzmi, podczas gdy ty bawiłeś się w filozofię z kimś innym. Jeśli to twój wybór, szanuję go”.

Podeszła do drzwi.

Henri zmarszczył brwi. „To wszystko? Po prostu wychodzisz?”

Élise zatrzymała się. Odwróciła się.

I po raz pierwszy Henri poczuł, jak coś wślizguje się pod jego skórę.

Nie strach.

Jeszcze nie.

Po prostu… niepewność.

„Daję ci pięć dni” – powiedziała.

Henri prychnął. „Pięć dni na co? Na spakowanie walizek? Na przygotowanie się do rozwodu?”

Élise znów się uśmiechnęła – tym razem inaczej. Niebezpiecznie.

„Pięć dni, żeby cieszyć się twoją wielkością” – powiedziała. „Żeby ona mogła w pełni cieszyć się tymi dwoma milionami euro”.

Otworzyła drzwi.

„Potem” – dodała – „zabiorę ze sobą dwie bardzo wyjątkowe osoby, żeby poznały twoją ‘księżniczkę’”.

Potem odeszła.

I po raz pierwszy tego dnia Henri nie czuł się jak król.

Miał wrażenie, że ktoś ustawił timer dla jego życia.

Willa
Willa Neuilly była obsceniczna w sposób, o jakim marzą tylko bogacze.

Elewacja z kremowego kamienia. Szklane ściany od ściany do ściany. Ogród zaprojektowany przez kogoś, kto prawdopodobnie pobierał dodatkową opłatę za to, by natura wyglądała „naturalnie”.

Valérie przytuliła się do boku Henriego, jakby to było jej miejsce.

„Jesteś niezwykły” – mruknęła. „Mężczyzna, którego poślubię, zawsze miał być kimś takim jak ty”.

Henri pocałował ją we włosy, ciesząc się sposobem, w jaki jej podziw oplatał jego ego.

„Zasługujesz na wszystko” – powiedział. „Zmęczyła mnie sztywność Élise. Ciągłe wyrachowanie. Ciągłe kontrolowanie”.

Valérie roześmiała się cicho, tak jakby śmiała się przed lustrem.

„Współczesna kobieta powinna znać swoje miejsce” – powiedziała.

I właśnie wtedy – jakby wszechświat czekał –

zadzwonił dzwonek do drzwi.

Henri sprawdził ekran bezpieczeństwa.

Élise stała na zewnątrz.

Z ich dziećmi.

Lucas, siedem.
Chloé, pięć.

Żołądek Henriego ścisnął się.

Nacisnął interkom. „Nie zostałeś zaproszony”.

Élise nawet nie drgnęła.

„Nie potrzebuję zaproszenia” – odpowiedziała spokojnie jak lód – „żeby zabrać twoje dzieci na spotkanie z kobietą, dla której zniszczyłeś ich rodzinę”.

Henri zawahał się, po czym otworzył drzwi.

Powtarzał sobie, że to w porządku. Da się to ogarnąć. Oczaruje dzieciaki, będzie delikatny, a później oskarży Élise o dramatyzowanie.

Drzwi się otworzyły.