„Mamo, spróbuj tego kubka czekolady. Zrobiłam go specjalnie dla ciebie”. Córka podała mi kubek gorącej czekolady, uśmiechając się słodko. Zapach był trochę dziwny, więc nie chciałam go pić. Kiedy się odwróciła, zamieniłam się kubkami z jej mężem. Dwadzieścia minut później w kuchni rozległ się przeraźliwy krzyk.

Przyspiesz plan. Mama zaczyna coś podejrzewać.

Śmiertelna dawka cyjanku w gorącej czekoladzie.

Jeśli to konieczne, obwiniaj Dawida.

Przez chwilę miałem wrażenie, jakby z pokoju uszło całe powietrze.

Moja córka nie próbowała mnie zabić z kaprysu. Planowała moją śmierć, szczegółowo, od miesięcy.

Na dolnej półce znalazłem kolejne pudełko z napisem „Przed adopcją”.

Wewnątrz znajdowały się kserokopie starych raportów policyjnych, zapisów straży pożarnej i akt służb ochrony dzieci.

Monica nie miała nawet pięciu lat, gdy jej biologiczni rodzice zginęli w pożarze domu.

Miała osiem lat.

Pożar wybuchł w środku nocy. Śledczy zauważyli obecność substancji przyspieszających spalanie. Notatki ze sprawy sugerowały podpalenie.

Na marginesie jednego z raportów, znajomą, schludną czcionką, ktoś podkreślił zdanie i napisał: Zrobiłem to sam. Nigdy tego nie podejrzewali.

Z dokumentów wynika, że ​​jej rodzice biologiczni pozostawili niewielki spadek w formie funduszu powierniczego.

Były tam także notatki od Jane Miller, pracownicy socjalnej, która przyprowadziła do mnie Monikę.

Wiek zmieniono na pięć lat, aby zwiększyć szanse na adopcję.

Oficjalna wersja: przypadkowy pożar. Trauma wyjaśnia zachowanie.

Obok notatki znajdowała się kserokopia przelewu bankowego na kwotę 50 000 dolarów, wykonanego na konto Jane Miller.

Mając osiem lat, moja córka zobaczyła, jak płonie jej dom, i zapaliła zapałkę.

Wykorzystała odziedziczone pieniądze, aby przekupić pracownika socjalnego, który miał sfałszować jej wiek i historię, dzięki czemu mogła znaleźć nową rodzinę.

Moja rodzina.

Na schodach cicho skrzypiały kroki.

Wepchnęłam do torebki najbardziej obciążające mnie dokumenty – słoik z cyjankiem, strzykawkę, pamiętniki i teczkę ze swoim nazwiskiem – wsunęłam klucz z powrotem nad framugę drzwi i pobiegłam do pokoju gościnnego.

Leżałam pod kołdrą, udając, że śpię, gdy minutę później Monika otworzyła drzwi.

„Mamo?” wyszeptała. „Coś słyszałam”.

„Właśnie poszłam do łazienki, kochanie” – mruknęłam. „Śpij dalej”.

„Dobrze” – powiedziała cicho. „Pójdziemy do Davida rano”.

Po jej wyjściu leżałem w ciemności i słuchałem szumu klimatyzatora. Wpatrywałem się w sufit i planowałem.

Przez trzydzieści lat chroniłem Monicę.

Teraz miałem zamiar chronić przed nią wszystkich innych.

Następnego ranka, gdy ona brała prysznic, ja wyszedłem na podwórko z telefonem.

„Detektyw Clark?” zapytałem, gdy odebrała.

„Tak, to jest Clark.”

„To Hope” – powiedziałem. „Hope Miller. Matka Moniki. Znalazłem dowody”.

„Jakiego rodzaju dowody?”

„Trucizna, której użyła” – powiedziałem. „Pamiętniki, w których opisuje zabicie dwóch poprzednich mężów. Dokumenty wskazujące, że planowała mnie zabić. I zapiski z czasów, zanim ją adoptowałem”.

Po drugiej stronie linii zapadła długa cisza.

„Pani Miller” – powiedział w końcu Clark – „czy jest pani pewna tego, co pani mówi?”

„Jestem pewien od wczoraj” – odpowiedziałem. „Moja córka jest seryjną morderczynią”.

„Czy możesz przynieść dowody na komisariat?”

„Mogę” – powiedziałem. „Ale muszę wyjść z domu, żeby niczego nie podejrzewała”.

„Wyślemy radiowóz” – powiedział Clark. „Powiemy jej, że to dalsza wizyta w sprawie zatrucia. Kiedy dojedziemy, wyjdziesz na zewnątrz z torbą”.

Po zakończeniu rozmowy schowałem dowody w bagażniku mojego starego sedana.

Kiedy Monika zeszła na dół, zastała mnie w kuchni, nalewającego kawę.

„Jak ci się spało?” zapytała.

„Jak tylko mogłem” – powiedziałem. „Myślałem. Może powinniśmy zatrudnić prywatnego detektywa, żeby dowiedzieć się, kto otruł Davida”.

„Po co prywatny detektyw?” – zapytała, krojąc bajgla spokojnymi, miarowymi ruchami. „Policja już prowadzi śledztwo”.

„Bo policja działa powoli. Chcę odpowiedzi teraz”.

Posmarowała bajgla serkiem śmietankowym.

„Cóż” – powiedziała lekko – „David jest bardzo zestresowany w pracy. Może ktoś w biurze go obrał za cel. Albo klient, który był na niego zły”.

„Albo może” – dodała, zerkając na mnie – „ktoś, kto wie, że masz pieniądze i chciał ci zrobić krzywdę, atakując Davida”.

„Co masz na myśli?” zapytałem.

„Wszyscy wiedzą, że czujesz się komfortowo, mamo” – powiedziała. „Twój dom, twoje inwestycje, to, co odziedziczyłaś po śmierci Roberta. Może ktoś pomyślał, że jeśli coś ci się stanie, David i ja odziedziczymy wszystko i wtedy będą mogli nas ścigać”.

„Więc wiesz, ile mam pieniędzy?” – zapytałem.

„Niezupełnie” – powiedziała z lekkim śmiechem. „Ale zawsze dobrze radziłeś sobie z pieniędzmi. Pracowałeś jako księgowy przez czterdzieści lat. Nigdy nie wydałeś fortuny na nic. To się sumuje”.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, zadzwonił dzwonek do drzwi.

Dwóch umundurowanych funkcjonariuszy i detektyw Clark stali na ganku pod pustynnym słońcem.

„Dzień dobry” – powiedział Clark. „Musimy tylko zadać kilka pytań uzupełniających”.

„Oczywiście” – powiedziała Monica, wyraźnie ulżona, że ​​ma kogoś innego, na kim może się skupić. „Proszę wejść. Czy są jakieś wieści o Davidzie?”

„Jest stabilny, ale wciąż w stanie krytycznym” – powiedział Clark. „Potwierdziliśmy, że został otruty cyjankiem. Rozważamy kilka możliwości”.

Potem zwróciła się do mnie.

„Pani Miller, czy moglibyśmy z panią chwilę porozmawiać na zewnątrz?”

„Oczywiście” – powiedziałem.

Siedząc na podwórku, z basenem lśniącym za nami i amerykańską flagą powiewającą na porannym wietrze na podwórku sąsiada, wręczyłam Clarkowi moją torebkę.

„Wszystko tam jest” – powiedziałem. „Słoik z jej spiżarni, który pachnie cyjankiem. Strzykawka. Pamiętniki. Teczka z moim nazwiskiem. I dokumenty z czasów, zanim ją adoptowałem”.

Clark otworzyła torebkę i zaczęła przeglądać dokumenty. Z każdą stroną jej wyraz twarzy twardniał.

„Pani Miller” – powiedziała cicho – „to dowód na wielokrotne zabójstwo”.

„Nie wiedziałem o tym aż do wczoraj” – powiedziałem. „Przez trzydzieści lat myślałem, że miałem pecha. Że mężczyźni w jej życiu umarli, że wokół niej po prostu działy się dziwne rzeczy. Nie chciałem wierzyć w nic innego”.

„Będziemy potrzebować, żebyś stawił się na komisariacie, żeby złożyć oficjalne zeznania” – powiedział Clark. „Zamierzamy też aresztować twoją córkę”.

„Czy mogę cię prosić o przysługę?” zapytałem.

„Jakiego rodzaju przysługę?”

„Poczekaj, aż wyjdę” – odpowiedziałem. „Nie chcę tu być, kiedy ją zakujesz w kajdanki. Przez trzydzieści lat kochałem ją jak własną krew. Nie chcę, żeby ostatnim wspomnieniem o niej było wywleczenie jej z kuchni”.

Clark przyglądał mi się przez dłuższą chwilę, po czym skinął głową.

„Idź już” – powiedziała. „Stąd zajmiemy się my”.

Wróciłem do środka, gdzie Monika siedziała przy zlewie i płukała talerze.

„Mamo?” zapytała, zerkając przez ramię. „Czego chcieli?”

„Jeszcze tylko pytania” – powiedziałem. „Wracam do domu. Potrzebuję kilku rzeczy i chcę dziś spać we własnym łóżku”.

„Jesteś pewien?” zapytała. „Wolałabym, żebyś został tutaj, gdzie mogłabym się tobą zaopiekować”.

„Jestem pewien” – powiedziałem.

Przytuliłem ją ostatni raz. W powietrzu unosił się jej znajomy zapach – kwiatowy, delikatny, zwodniczo delikatny.

„Kocham cię, Moniko” – powiedziałem.

„Ja też cię kocham, mamo” – odpowiedziała.

Oboje wiedzieliśmy, że kłamiemy.

Trzy dni później dostałem telefon ze szpitala.

„Pani Miller?” zapytała pielęgniarka. „David Miller jest przytomny. Prosi o wizytę u pani”.

Jechałem do szpitala Phoenix General oszołomiony, a mój stary sedan lekko trzeszczał, gdy włączałem się do ruchu na autostradzie. Na oddziale intensywnej terapii cicho piszczały urządzenia medyczne. David leżał blady i chudy, oparty o białe prześcieradła, ale jego oczy były jasne.

„Hope” – wychrypiał, gdy mnie zobaczył. „Dziękuję, że przyszłaś”.

„Jak się czujesz?” zapytałem, przysuwając krzesło do jego łóżka.

„Jakbym odbył wycieczkę przez piekło” – powiedział słabo – „ale żyję. Dzięki tobie”.

„Dzięki mnie?”

Skinął głową.

„Wiem, że zamieniłaś kubki” – wyszeptał. „Monica powiedziała mi, kiedy myślała, że ​​straciłem przytomność”.

Krew mi zamarła.