Moja mama pomogła mojemu chłopakowi wybrać moją siostrę zamiast mnie. Wiele lat później wyjawiłam sekret, o którym myśleli, że nigdy się nie dowiem.

Mówi: „Nie bądź zły, ale udostępniłam twoją notatkę, tę, którą opublikowałeś na Tumblrze. Upewniłam się, że wszyscy ją zobaczą”.

Na początku byłam trochę zszokowana. Nie chciałam przecież wylewać swoich brudów na świat, rozumiesz? Ale im dłużej o tym myślałam, tym bardziej myślałam sobie: „Olać to”. Skoro im nie zależy na tym, jak się przez nich czuję, to dlaczego miałoby mnie obchodzić, że ludzie wiedzą, co robią?

A kiedy mówię, że Sam się tym podzieliła, mam na myśli, że oznaczyła w poście moich rodziców, Claire i Nicka i ich skrytykowała. Wpadła w furię.

Post stał się viralem w naszym małym kręgu. Sam miał ponad 1000 znajomych na Facebooku i ludzie zaczęli go udostępniać jak szaleni. Nie miałam pojęcia, ile osób wiedziało o tym, co się stało, dopóki nie zaczęłam dostawać SMS-ów od przypadkowych znajomych z liceum, dawnych współpracowników, a nawet od osób, których ledwo znałam. Wszyscy wyskakiwali z ukrycia, żeby powiedzieć mi, jak bardzo pokręcona jest moja rodzina, jak wiele dla mnie czują i jak bardzo nie mogą uwierzyć, że Claire i Nick zrobili to, co zrobili.

Ale to nie było najgorsze.

Nie tylko ludzie, których znałam, byli wściekli. To ludzie, których oni znali. Moja mama miała w swoim kościele opinię idealnej, uczciwej kobiety. A kiedy ludzie z jej zgromadzenia zobaczyli, co się stało, wpadli we wściekłość. Wyrzucili ją z kościoła, mówiąc wprost, że nie jest już mile widziana z powodu tego, jak mnie traktowała. Wyobraź sobie, że zostałeś ekskomunikowany z własnego kościoła za coś takiego.

Słyszałem, że próbowała przeprosić albo się wytłumaczyć, ale nikt nie chciał jej słuchać. Przypięto jej etykietkę hipokrytki i na tym skończyło się jej życie towarzyskie.

Mój tata? On też stracił mnóstwo przyjaciół. Byli zniesmaczeni tym, jak stanął po stronie Claire i jak kazał mi się z tym pogodzić. Niektórzy z jego najbliższych przyjaciół po prostu go zerwali. Ludzie postrzegali go jako zimnego, bezdusznego faceta i nie chcieli mieć z nim więcej nic wspólnego.

A Claire… o rany, Claire przeżyła to najgorzej. Nie wiem nawet, jak udało jej się wyjść z domu po tym, co napisał Sam. Ludzie nazywali ją rozbijaczką, zdrajczynią, czym tylko się da. Niektóre z jej najbliższych przyjaciółek ją rzuciły, mówiąc, że nie chcą mieć nic wspólnego z kimś, kto tak zdradziłby ich własną siostrę. Słyszałam, że wdawała się w kłótnie z ludźmi publicznie, na przykład w sklepie spożywczym, bo ludzie ją rozpoznawali i wytykali palcami.

Nie będę kłamać, w głębi duszy cieszyłem się, że dostała to, na co zasługiwała. To było tak, jakby wszechświat w końcu dał jej przedsmak tego, co mi zrobiła.

Nick też nie był bezkarny. Jego rodzina jest bardzo religijna, w stylu „chodź do kościoła co niedzielę”. A kiedy dowiedzieli się, co robił z Claire za moimi plecami, wpadli w panikę. Rodzice wysłali go na jakieś rekolekcje czy coś, żeby znowu „odnalazł Boga”. Nie było go miesiącami. A kiedy wrócił, on i Claire już się rozstali. Nie znam szczegółów, ale domyślam się, że prawdopodobnie nie mógł poradzić sobie z całą tą krytyką i to ich rozdarło. Dobrze, że się go pozbyli.

Przez cały ten czas starałam się skupić na sobie. Dziadkowie zapisali mnie na terapię i zaczęłam robić postępy. Powoli, ale do tego dochodziłam. Nie interesowało mnie, co dzieje się z moją rodziną ani jak bardzo są nieszczęśliwi. Przynajmniej tak sobie wmawiałam. Ale w głębi duszy, słysząc o tym, jak rozpada się ich życie, czułam się trochę jak sprawiedliwość, jakby w końcu zrozumieli, przez co mnie przechodzą. To było pokręcone, ale skłamałabym, gdybym powiedziała, że ​​nie jest to przyjemne.

Pewnego dnia jednak babcia posadziła mnie i powiedziała: „Twoja mama próbowała dzwonić. Chce porozmawiać”.

Przewróciłam oczami. Po co miałabym teraz z nią rozmawiać? Wcześniej jej to nie obchodziło, więc dlaczego teraz ją to obchodzi? Babcia tylko skinęła głową i powiedziała: „Wiem, kochanie, ale chciałam, żebyś wiedziała”.

Zastanowiłem się nad tym przez chwilę. Czy byłem ciekaw? Tak, trochę. Czy zależało mi na tyle, żeby się odezwać? Absolutnie nie. Mama sama pościeliła łóżko i teraz musiała w nim leżeć. Nie zamierzałem dawać jej satysfakcji i myśleć, że po tym wszystkim, co zrobiła, może po prostu wrócić do mojego życia.

Nie tylko moja mama próbowała się ze mną skontaktować. Claire wysłała mi wiadomość na Instagramie, tak, zapomniałem ją tam zablokować. Próbowała przeprosić, mówiąc, jak bardzo jej przykro i że nie chciała mnie skrzywdzić. Nawet nie przeczytałem całej wiadomości. Po prostu ją usunąłem i ją zablokowałem. Nie miałem jej nic do powiedzenia. W moich oczach nadal była dla mnie martwa.

Potem wszystko zaczęło się uspokajać. Szał wokół postu Sama w końcu ucichł i ludzie przestali o tym mówić, ale szkody zostały wyrządzone. Moi rodzice byli praktycznie wyrzutkami społecznymi. Claire musiała przeprowadzić się do innego miasta, bo nie mogła znieść ciągłych przypomnień o tym, co zrobiła. Nick zniknął z mojego życia na dobre. I szczerze mówiąc, było mi z tym dobrze.

Mieszkanie z dziadkami było najlepszą rzeczą, jaka mogła mi się przydarzyć. Dali mi przestrzeń na uzdrowienie i nie naciskali, żebym komukolwiek wybaczyła. Zaczęłam znów czuć się sobą, jakbym mogła sobie z tym wszystkim poradzić, ale nie byłam naiwna. Wiedziałam, że ból po tym, co zrobiła moja rodzina, zawsze będzie gdzieś w tle. Był jak blizna. Z czasem zblednie, ale nigdy do końca nie zniknie.