Moja teściowa przejęła organizację pogrzebu moich bliźniaków, a potem zrzuciła winę za ich śmierć na mnie na oczach wszystkich.

„Powinienem był to zauważyć” – powiedział Robert łamiącym się głosem. „Czasami o tobie mówiła, mówiła okrutne rzeczy, kiedy cię nie było. Myślałem, że to po prostu typowe teściowe bzdury, wiesz, rywalizacja o uwagę Trevora. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że jest zdolna do czegoś takiego”.

Wziąłem kwiaty, ale nie mogłem mu dać pocieszenia. Jego ignorancja, świadoma czy nie, przyczyniła się do stworzenia atmosfery, w której Diane czuła się usprawiedliwiona w swojej nienawiści do mnie. Wyszedł zgarbiony, a ja wyrzuciłem kwiaty do kosza, gdy tylko drzwi się zamknęły.

Lokalne media jako pierwsze podchwyciły tę historię. Młoda reporterka Kristen Yang zapukała do moich drzwi z prośbą o wywiad. Początkowo odmówiłem, ale mój prawnik, James Cardwell, zasugerował, że mogłoby to wpłynąć na opinię publiczną. W mieście wciąż byli ludzie, którzy uwierzyli w pierwotną wersję wydarzeń Diane i szeptali, że musiałem zrobić coś, co sprowokowało tak skrajne działania.

Wywiad został wyemitowany w czwartek wieczorem. Siedziałam z Emmą w salonie u jej przyjaciółki, oglądając siebie na ekranie, opowiadającą o moich dzieciach. Kristen była pełna szacunku, skupiając się na krótkim życiu Olivera i Lucasa, zamiast sensacyjnie roztrząsać ich śmierć. Pokazałam jej ich zdjęcia, opowiedziałam o ich różnych osobowościach.

Mimo że byli bliźniakami, Oliver był poważniejszy, studiując wszystko z intensywnym skupieniem. Lucas uśmiechał się nieustannie, chichocząc przy najmniejszej prowokacji.

Odzew społeczny był oszałamiający. Moje konta w mediach społecznościowych, z których wcześniej prawie nie korzystałam, zapełniły się wiadomościami wsparcia. Nieznajomi wysyłali prezenty dla Emmy, datki na pokrycie kosztów pogrzebu, a nawet groźby pod adresem Diane i każdego, kto stawał w jej obronie.

W lokalnym banku założono fundusz pamiątkowy, z którego dochód przeznaczany jest na badania nad SIDS oraz edukację dotyczącą bezpieczeństwa niemowląt.

Jednak nie wszyscy odnieśli się do niego z sympatią.

Dalsza rodzina Trevora podzieliła się na obozy. Jego ciotka Pamela, która wezwała policję na pogrzebie, regularnie kontaktowała się ze mną i Emmą, żeby sprawdzić, co u niej. Przynosiła posiłki, oferowała opiekę nad dziećmi i bez końca przepraszała za to, że nie zauważyła sygnałów ostrzegawczych.

Ale wujek Trevora, George, brat Diane, opublikował długą tyradę w mediach społecznościowych, twierdząc, że Emma przeszła pranie mózgu, a Diane jest oszukiwana przez niewdzięczną synową. Komentarze pod postem George’a były złośliwe. Ludzie, których nigdy nie spotkałem, wyzywali mnie okropnie, sugerowali, że w jakiś sposób zorganizowałem wszystko, żeby wrobić Diane. Pewna kobieta twierdziła, że ​​chodziła ze mną do szkoły i że zawsze byłem manipulatorem i szukałem uwagi. Nigdy w życiu jej nie spotkałem.

James poradził mi, żebym całkowicie zrezygnował z mediów społecznościowych.

„Niech dowody przemówią same za siebie” – powiedział podczas jednego z naszych spotkań. „Raporty toksykologiczne, zeznania Emmy, wyznanie Diane. To są fakty. Opinie przypadkowych osób w internecie nie zmieniają faktów”.

Rozprawa wstępna odbyła się sześć tygodni po aresztowaniu. Siedziałem na sali sądowej i patrzyłem, jak Diane wchodzi w pomarańczowym kombinezonie, z włosami bardziej siwymi, niż pamiętałem, z twarzą wymizerowaną bez makijażu. Spojrzała na mnie raz, a nienawiść w jej oczach była tak czysta, że ​​aż ciarki przeszły mi po plecach. Żadnego żalu, żadnego skruchy, tylko złość, że ją złapano.

Emma nie musiała zeznawać na rozprawie wstępnej, ale sędzia odtworzył nagranie jej rozmowy z Child Protective Services. Widok mojej córki na ekranie, opowiadającej cichym głosem o tym, co widziała, znów mnie roztrzaskał. Była taka niewinna, tak ufna wobec swojej babci. Diane wykorzystała to zaufanie jako broń.

Sędzia orzekł, że dowody są wystarczające, aby rozpocząć proces. Prawniczka Diane, Patricia Hris, kobieta o bystrym wyglądzie, argumentowała, że ​​zeznania zostały wymuszone przez żal i szok. Wskazała na nieskazitelną przeszłość Diane, jej zaangażowanie w życie społeczne i reputację oddanej babci. Sędzia jednak nie dała się przekonać. Kaucja została ustalona na dwa miliony dolarów, na co Robert nie mógł sobie pozwolić nawet po zastawieniu całego swojego majątku pod hipotekę.

Trevor zaczął pić. Poczułem to, kiedy przyszedł odebrać rzeczy Emmy z domu. Jego ręce drżały, gdy pakował jej zabawki do pudeł, a łzy spływały mu po twarzy. Część mnie współczuła mu. Stracił synów i matkę w jednym druzgocącym ciosie. Ale inna część mnie, ta, która pamiętała, jak mnie złapał na pogrzebie, czuła jedynie zimną pustkę.

„Przepraszam” – wyszeptał w pewnym momencie, nie patrząc na mnie. „Przepraszam za wszystko, za to, że ci nie wierzyłem, za to, że jej broniłem, za to, że byłem ślepy na to, kim naprawdę była”.

„Twoje przeprosiny ich nie przywrócą” – odpowiedziałem cicho.

Te słowa nie miały być okrutne, tylko szczere. Skinął głową i kontynuował pakowanie w milczeniu.

Moja rodzina starała się pomóc na swój sposób. Moja mama, Ruth, przyleciała z Arizony i została na trzy tygodnie. Gotowała posiłki, których nie mogłam jeść, sprzątała dom, który mi nie odpowiadał, i tuliła mnie, gdy płakałam w środku nocy.

Mój ojciec, Thomas, dzwonił codziennie, a jego głos był szorstki i tłumił emocje. Nigdy nie przepadał za Trevorem, uważał go za zbyt biernego, zbyt kontrolowanego przez matkę. Nie powiedział: „A nie mówiłem?”. Ale słyszałam to w ciszy między jego słowami.

Moja siostra Natalie też chciała przylecieć, ale miała trójkę własnych dzieci i nie mogła ich zostawić na długo. Zamiast tego wysłała paczki z ulubionymi przekąskami i książkami Emmy, a także listy przypominające mi, że jestem silniejsza, niż myślałam. Zachowałam każdy list w pudełku, żeby mieć coś do czytania, gdy ciemność będzie zbyt przytłaczająca.

Najtrudniejszą rzeczą było zamknięcie żłobka.

Oliver i Lucas mieszkali w pokoju pomalowanym na delikatny błękit, z chmurkami na suficie i literami alfabetu na ścianach. Ich łóżeczko stało puste, a zabawki na kółkach wisiały nieruchomo nad nimi. Zostawiłam pokój w takim stanie, w jakim był, nie mogąc się pogodzić z ostatecznością jego spakowania.

Moja mama zaproponowała, że ​​zrobi to za mnie, ale wiedziałem, że sam muszę to zrobić.

W szary sobotni poranek, dwa miesiące po pogrzebie, w końcu weszłam do środka z kartonowymi pudłami i workami na śmieci. Każdy przedmiot wydawał się niemożliwie ciężki. Malutkie skarpetki, pajacyki, które mieli na sobie tylko raz, kocyki, które wciąż lekko pachniały balsamem dla niemowląt. Starannie wszystko poskładałam, umieszczając rzeczy w opisanych pudełkach.

Podarować.

Trzymać.

Emma, ​​gdy będzie starsza.

Znalazłam dziennik, który prowadziłam, dokumentując pierwsze ważne momenty w rozwoju bliźniaków.

„Oliver dziś się przewrócił” – głosił jeden z wpisów. „Lucas śmiał się z kota”.

Proste chwile, które kiedyś wydawały się banalne, teraz wydawały się bezcenne. Siedziałam na podłodze, czytając każdy wpis, płacząc tak mocno, że myślałam, że się rozkleję.

Tam właśnie Emma znalazła mnie kilka godzin później, otoczoną pudełkami i wspomnieniami. Wpełzła mi na kolana bez słowa, obejmując mnie za szyję swoimi małymi rączkami. Siedzieliśmy tak aż do zachodu słońca. Dwie osoby próbujące się trzymać razem.