Na chwilę przed tym, jak śmiertelnie chory policyjny pies myśliwski miał zostać uśpiony, uniósł przednie łapy i przyciągnął małą dziewczynkę do piersi, trzymając ją resztkami sił. W pokoju zapadła cisza. Wtedy weterynarz zesztywniał, jego wzrok utkwiony był w czymś nieoczekiwanym – i wszystko zatrzymało się w tej sekundzie.

niepowstrzymane, i szeptała raz po raz: „Proszę, nie pozwól mu umrzeć”.

Kilka minut później szpitalna poczekalnia zapełniła się mundurami i złamanymi sercami. Silni, stoiccy funkcjonariusze siedzieli zgarbieni z pochylonymi głowami, zasłaniając drżące dłonie i nie mrugając, bo mruganie oznaczało płacz, a płacz oznaczał przyznanie się do prawdy czającej się w cieniu.

Shadow leżał w sterylnym pokoju, klatka piersiowa unosiła się zbyt wolno, a oczy szkliste, lecz przenikliwe. Dr Amelia Reyes, główna lekarka weterynarii znana ze spokojnej siły, mówiła cicho, lecz ponuro. Narządy Shadowa odmawiały posłuszeństwa. Puls był niestabilny. Oddech przypominał urywane szepty.

A potem przybyła Emma.

Jej kroki były ciche, niepewne, rozbrzmiewały echem w korytarzu niczym kruche nadzieje błagające o przetrwanie. Kiedy go zobaczyła, leżącego nieruchomo w ostrym, białym świetle, z jej piersi wyrwał się cichy krzyk, taki, który rozdziera coś w każdym dorosłym w zasięgu słuchu.

Mimo wszystko zrobiła krok naprzód.

Drżącymi dłońmi ujęła jego łapę.

A Cień, złamany i niknący, próbował się poruszyć.

Jego noga zadrżała gwałtownie, jakby ostatnia iskra życia w jego ciele pędziła ku temu ostatecznemu ruchowi. Emma pochyliła się bliżej, szepcząc przez łzy: „Jestem tutaj. Nie zostawię cię. Uratowałeś mnie. Pozwól mi zostać”.

Oddech Shadowa zwolnił. Coś kruchego, a zarazem niezwykle silnego zamigotało w jego spojrzeniu. Z przerażającym wysiłkiem uniósł łapę… i objął ją.

To nie był instynkt.
To nie był odruch.
To była miłość, surowa i celowa.

Policjanci odwrócili się, zasłaniając twarze.