Na chwilę przed tym, jak śmiertelnie chory policyjny pies myśliwski miał zostać uśpiony, uniósł przednie łapy i przyciągnął małą dziewczynkę do piersi, trzymając ją resztkami sił. W pokoju zapadła cisza. Wtedy weterynarz zesztywniał, jego wzrok utkwiony był w czymś nieoczekiwanym – i wszystko zatrzymało się w tej sekundzie.

Emma szlochała w jego futro, szepcząc: „W porządku, jeśli jesteś zmęczony. Możesz odpocząć. Kocham cię”.

Doktor Reyes przełknęła ślinę, przygotowując strzykawkę. To była litość. To miało położyć kres cierpieniu. Ale gdy igła zbliżyła się do skóry… Shadow znów się szarpnął.

Nie słabo.
Nie przypadkowo.
Celowo.

Wydał z siebie niski, pełen napięcia dźwięk, coś pomiędzy warknięciem a prośbą, a doktor Reyes zamarł w pół ruchu.

„Czekaj…” – wyszeptała, marszcząc brwi. „Ta reakcja… tak nie zachowuje się wyłączający się układ nerwowy”.

Policjanci zamarli. Emma podniosła wzrok.
„Co masz na myśli?”

„Daj mi sekundę” – wyszeptała weterynarz, a jej serce zaczęło bić szybciej z zupełnie nowego powodu.

Ponownie przycisnęła stetoskop do jego piersi. Coś mu nie pasowało. Jego serce nie odmawiało posłuszeństwa, tak jak umierające zwierzęta. Jego oddech nie był głuchym upadkiem życia. Jego upadek nie był pogorszeniem.

To był opór.

Coś w jego wnętrzu nie pozwalało mu oddychać.

„Zatrzymajcie wszystko. Nie zamierzamy go uśpić. Dzieje się coś innego”.

Wjechał przenośny skaner. Minuty ciągnęły się jak tortury, a monitor ożywał. Emma ścisnęła łapę Shadowa, jakby była liną ratunkową między dwiema duszami, które nie chciały się rozstać. Funkcjonariusze stali za nią zdyszani.

Skan pojawił się.

A cała sala wstrzymała oddech.