Na ślubie mojej wnuczki zauważyłam na swoim identyfikatorze napis „Starsza pani, która za wszystko płaci” i wszyscy wybuchnęli śmiechem, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Kiedy wzniosłam toast i cicho odczytałam tajną klauzulę w testamencie mojego zmarłego męża, wiedziałam, że panna młoda długo już nie będzie się uśmiechać.

Patrząc wstecz, to był początek. Małe prośby przerodziły się w większe. Remont kuchni przerodził się w kompleksowy remont domu. Pomoc w nauce przerodziła się w luksusowe samochody dla Jennifer i Michaela, gdy skończyli osiemnaście lat. Rodzinne wakacje, do których zostałem zaproszony i które miałem sfinansować.

Otworzyłam szafę w korytarzu i wyciągnęłam pudełko z dokumentami finansowymi. Siedząc na podłodze jak uczennica, zaczęłam przeglądać wyciągi bankowe i anulowane czeki. Dowody mojego finansowego wsparcia dla stylu życia Richarda i Pameli były przytłaczające.

W ciągu trzech lat dałem im prawie dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów.

Zadzwonił telefon, przerywając moje liczenie. To była Pamela.

„Alice, jesteś w domu? Dzwoniłem na twoją komórkę.”

Nawet nie zauważyłam, że mój telefon komórkowy nadal jest w mojej wieczorowej torebce.

„Tak, jestem w domu. Czy wszystko w porządku?”

„Wszystko w porządku. Richard i ja chcieliśmy ci wczoraj podziękować za wszystko. Czy ślub nie był piękny?”

„Tak, było cudownie” – powiedziałem.

Jennifer i Mark są bardzo wdzięczni za Waszą hojność. Bez Was nie mieliby tak wspaniałego ślubu.

Zamknąłem oczy, przypominając sobie czek na czterdzieści pięć tysięcy dolarów, który wypisałem za lokal i catering.

„Chętnie pomogłem” – powiedziałem.

„Właściwie to po części dlatego dzwonię” – kontynuowała Pamela, a jej głos nabrał tego ckliwego, rozpoznawalnego dla mnie tonu. „Rodzice Marka mieli zapłacić za miesiąc miodowy, ale firma jego ojca ma kłopoty i musieli się wycofać. Jennifer jest po prostu zdruzgotana”.

Słyszałem, co będzie dalej.

Zastanawialiśmy się, czy moglibyście pomóc. Uparli się na dwa tygodnie na Bali. Richard i ja chętnie dołożymy swoją cegiełkę. Oczywiście, biorąc pod uwagę wszystkie wydatki na ślub…

Wszystko, co wydali. Pokryłem prawie wszystko.

„Pomyślę o tym” – powiedziałem, zaskakując nas oboje swoją wymijającą odpowiedzią.

Zapadła cisza.

„Och. Cóż, muszą szybko dokonać rezerwacji, żeby uzyskać najlepsze ceny.”

„Rozumiem. Dam ci znać jutro.”

Po rozłączeniu się wróciłem do mojej finansowej archeologii. Robert zawsze ostrzegał mnie przed stosunkiem Richarda do pieniędzy.

„On uważa to za rozwiązanie wszystkiego” – powiedział mi kiedyś. „Ale pieniądze bez wartości tylko stwarzają więcej problemów”.

Wtedy tego nie rozumiałem, albo może nie chciałem rozumieć.