Oddałam nerkę mojej teściowej — 48 godzin później przyjechał mój mąż z kochanką i pierścionkiem zaręczynowym

Próbowałem dosięgnąć przycisku połączenia, ale ręka była jak z ołowiu. Dotknąłem boku. Grube bandaże. Nerki nie było. Udało mi się.

Drzwi się otworzyły. To nie była pielęgniarka.

Julian wszedł. Był świeżo wykąpany, miał na sobie elegancki grafitowy garnitur, a włosy zaczesane do tyłu. Za nim pielęgniarka pchała wózek inwalidzki. Siedziała na nim Beatrice . Wyglądała blado, ale dziwnie energicznie, z przenikliwym, drapieżnym wzrokiem.

A obok Juliana stała kobieta. Wysoka. Blondynka. Ubrana w efektowną bordową sukienkę, która kosztowała więcej niż mój samochód. Jej dłoń zaborczo obejmowała biceps Juliana .

„Julian?” Mój głos był jak papier ścierny. „Mamo? Dlaczego jestem na oddziale publicznym? Operacja się udała?”

Julian nie odpowiedział od razu. Podszedł do stóp mojego łóżka i rzucił mi na pierś grubą, brązową kopertę. Uderzyła ciężko w nacięcie, wywołując u mnie nową falę bólu.

„Operacja? Och, zrobiłeś swoje” – powiedział Julian . Jego głos był płaski. Martwy. Nie było w nim ani słowa „miód”. Żadnego ciepła. Tylko lód.

Wpatrywałem się w kopertę. „Co to jest?”

„Papiery rozwodowe” – powiedział nonszalancko, zerkając na zegarek. „Już je podpisałem. Wystarczy, że podpiszesz, a mój prawnik je złoży”.

Monitor obok mnie zaczął piszczeć szybciej. „Rozwód? Ale… Właśnie oddałem nerkę twojej matce. Mówiłeś, że jesteśmy rodziną”.

Beatrice zachichotała. To był suchy, jadowity dźwięk. „Nie łudź się, Claro. Nigdy nie byłaś na naszym poziomie. Byłaś dzieckiem z rodziny zastępczej, które przypadkiem okazało się biologicznym dawcą. To była twoja przydatność”.

Pochyliła się do przodu, a jej twarz wykrzywiła się w okrutnym uśmiechu. „Dzięki za część zamienną. Ale teraz, kiedy już jej nie ma w twoim ciele, jesteś tylko pustą obudową. Używane rzeczy nie powinny stać na półce wystawowej”.

Łzy zamazywały mi wzrok, piekły i piekły. „Julian, powiedz, że to żart” – szlochałam. „Kochasz mnie”.

Kobieta w czerwonej sukience roześmiała się. Uniosła lewą rękę, odbijając światło na masywnym pierścionku z diamentem o szlifie gruszkowym.

Cześć, Claro. Pamiętasz mnie?

Zmrużyłem oczy. Tiffany . Jego była z college’u. Modelka, która pojechała do Paryża.

„On cię nigdy nie kochał, kochanie” – mruknęła Tiffany , głaszcząc Juliana po klapie. „Ożenił się z tobą, bo byłam zajęta karierą, a jego matka zachorowała. Planowaliśmy to od roku. Potrzebowaliśmy dawcy, a nie żony. Teraz wróciłam. I jestem w ciąży z prawdziwym spadkobiercą”.

Julian skinął głową bez cienia wstydu. „Ona urodzi chłopca, Claro. Prawdziwego Caldwella. Podpisz papiery. Ugoda to dziesięć tysięcy dolarów. Wystarczy na wynajęcie studia, dopóki nie wyzdrowiejesz”.

„Dziesięć tysięcy?” – krzyknęłam, a histeria narastała. „Ukradłeś mój organ i wyrzuciłeś mnie za dziesięć tysięcy dolarów?”

„Bierz to albo nie” – warknęła Beatrice . „Chodźmy, Julian. W tym pokoju śmierdzi biedą. Nie chcę infekcji”.

Odwrócili się, żeby odejść. Leżałam tam, roztrzaskana, wykopana i porzucona.

“Lekarz!”