Po tym, jak spadłam z marmurowych schodów, udawałam nieprzytomną – dopóki moja niania nie wyszeptała pewnego zdania, które rozdarło moją dumę na pół.

„Parametry życiowe są stabilne” – powiedział ratownik medyczny. „Oddycha normalnie”.

Amara zakryła usta drżącą dłonią.

„O, dzięki Bogu.”

Wtedy ratownik medyczny zapytał: „Czy jest pani jego żoną?”

Amara gwałtownie podniosła głowę, zaskoczona.

„Nie” – odpowiedziała szybko. „Jestem nianią”.

„Czy jest ktoś, kto mógłby zająć się dziećmi, kiedy pojedziesz z nami?”

Amara spojrzała na Lucasa i Nenah, a potem na Victora.

Jej oczy znów się zaszkliły.

„Nie mogę ich zostawić” – wyszeptała. „I jego też nie mogę zostawić”.

Ratownik medyczny zawahał się, ale po chwili skinął głową.

„Przyprowadź ich. Trzymaj się blisko.”

Amara poszła za noszami w noc – wciąż trzymając bliźniaki, wciąż się trzęsąc, wciąż nie pozwalając nikomu zostać samemu.

Victor w końcu otwiera oczy
W karetce wszystko zamieniło się w ostre światło i brzęczące maszyny.

Lucas i Nenah płakali do wyczerpania, a teraz spali w ramionach Amary, oddychając cicho i równomiernie.

Amara nie oderwała wzroku od Victora nawet na sekundę.

Gdyby mrugnęła, mogłaby go zgubić.

Victor nie mógł już tego znieść.

Nie mógł już udawać.

Nie po wysłuchaniu jej modlitw.

Nie po tym, jak poczułem jej łzy.

Nie po tym, jak zdał sobie sprawę, co jej zrobił.

Więc otworzył oczy.

Powoli.

Amara jęknęła tak głośno, że aż słyszalnie przypominało to ból.

„O mój Boże, panie Victorze…”

Ratownicy medyczni natychmiast podeszli do niego, zadawali pytania i badali go.

Ale wzrok Victora pozostał skupiony na Amarze.

Na śladach łez na jej policzkach.

O wyczerpaniu wyrytym na jej twarzy.

Kiedy ratownicy medyczni skończyli, Victor przełknął ślinę i powiedział szorstkim głosem:

„Słyszałem wszystko.”

Świat się zatrzymał.

Amara zamarła.

Jej uścisk wokół dzieci stał się bardziej ochronny.

Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, potem bólu, a potem czegoś, co przypominało zdradę.

„Nie spałeś” – wyszeptała.

Victor skinął głową.

Łzy piekły go w oczach.

„Tak” – powiedział. „I… przepraszam”.