Pobiegłam do szpitala, żeby odwiedzić mojego syna na oddziale intensywnej terapii, ale tuż przed drzwiami pielęgniarka nagle złapała mnie za rękę i szepnęła: „Schowaj się i nie mów ani słowa, zaufaj mi”. Kilka minut później to, co usłyszałam i zobaczyłam przez szparę w drzwiach, uświadomiło mi, dlaczego niemal straciłam moje dziecko na zawsze.

Nie wiem, ile czasu minęło. Mogły to być sekundy, minuty, a może cała wieczność. Czas przestał mieć sens. Wszystko przestało mieć sens. Całe moje życie, wszystkie moje decyzje, wszystkie moje poświęcenia rozsypały się w niecałe 10 minut. Jak domek z kart, jak miraż, który znika, gdy podejdziesz za blisko.

Moje dłonie drżały tak bardzo, że musiałam się przytulić, żeby nie rozpaść się na kawałki. Czułam zimno. Zimno, które pochodziło z wnętrza, z jakiejś głębokiej przestrzeni, o której istnieniu nie wiedziałam. Zęby mi szczękały. Całe moje ciało drżało od fal paniki, które napływały z żołądka do gardła.

Robert umierał. Nie w wypadku, nie z powodu pecha.

Został zamordowany.

Jego własna żona truła go dzień po dniu, łyk po łyku. I nikt o tym nie wiedział. Nikt poza tajemniczą pielęgniarką, która mnie tu ukryła. Ta kobieta, która pojawiła się niczym anioł, niczym znak boski, w samą porę, by uratować mnie przed wejściem tam bez wiedzy. By oszczędzić mi konfrontacji ze Scarlet, gdy odgrywała rolę zmartwionej żony, by przekazać mi potrzebne informacje, choć nie wiedziałam jeszcze, co z nimi zrobić.

Co miałem zrobić? Wybiec i krzyczeć? Zadzwonić na policję? Wejść do tego pokoju i własnoręcznie wydrapać tej kobiecie oczy?

Każda opcja wydawała się niemożliwa. Każda ścieżka zdawała się prowadzić w jeszcze głębszą otchłań, bo miała rację w jednej kwestii.

Prawnie rzecz biorąc, nie byłem nikim.

Nie miałam żadnych dowodów. Podsłuchałam tylko rozmowę. Moje słowo przeciwko jej słowu. Histeryczna staruszka przeciwko młodej, pięknej żonie płaczącej nad chorym mężem.

Drzwi nagle się otworzyły i o mało nie dostałem zawału serca.

To była ona, pielęgniarka. Weszła szybko, zamknęła za sobą drzwi i zapaliła małą lampkę w kącie. Słabe światło pozwoliło mi po raz pierwszy dobrze ją zobaczyć. Jej twarz wyrażała determinację, oczy były jasne, ale poważne, a włosy spięte w ciasny kucyk. Na jej identyfikatorze widniał napis: Leticia Sanchez, pielęgniarka specjalistyczna.

Spojrzała mi prosto w oczy, uklękła przede mną i wzięła moje zmarznięte dłonie w swoje ciepłe dłonie.

„Oddychaj” – powiedziała stanowczym, ale życzliwym głosem. „Oddychaj głęboko. Wiem, że jesteś w szoku. Wiem, że to, co właśnie usłyszałeś, jest potworne, ale musisz się uspokoić. Musisz myśleć jasno, bo twój syn nie ma dużo czasu”.

Jej słowa były jak policzek, który mnie obudził. Miała rację. Nie mogłem się załamać. Nie teraz. Później będzie czas na płacz, na krzyk, na przetworzenie tego wszystkiego. Ale teraz musiałem działać. Musiałem uratować mojego syna.

Wziąłem głęboki oddech raz, drugi, trzeci. Powietrze wciągało się nierówno, ale wciągało. Serce wciąż biło za szybko, ale przynajmniej biło.

„Skąd wiedziałeś?” – zdołałem zapytać ochrypłym głosem. „Skąd wiedziałeś, że ona…?”

Leticia westchnęła i usiadła obok mnie na podłodze, opierając plecy o ścianę.

„Opiekowałam się Państwa synem w ramach konsultacji ambulatoryjnych przez trzy tygodnie. Przychodził co pięć dni z dziwnymi objawami. Skrajne zmęczenie, zawroty głowy, nudności, nieregularne bicie serca. Lekarze nie znaleźli żadnych jednoznacznych wyników. Stwierdzili, że to stres. Ale ja już wcześniej widziałam takie objawy. Moja siostra zmarła w ten sposób cztery lata temu. Jej mąż przez miesiące zatruwał ją antykoagulantami. Zanim się zorientowaliśmy, było już za późno. Jej ciało zostało wewnętrznie zniszczone”.

Jej głos załamał się, gdy wypowiedział te ostatnie słowa, a w jej oczach dostrzegłem pradawny ból. Straciła siostrę w ten sam okropny sposób. A teraz próbowała uratować mojego syna. Próbowała uchronić inną rodzinę przed przeżyciem tego samego koszmaru.

„Zaczęłam podejrzewać tydzień temu” – kontynuowała. „Żona zawsze była zbyt spokojna, zbyt opanowana. Nigdy nie płakała, nigdy nie rozpaczała. Pytała tylko o wyniki, czas rekonwalescencji, procedury prawne na wypadek, gdyby stracił przytomność. Dziwne pytania jak na kogoś, kto rzekomo kocha swojego partnera. Potem poprosiłam o pokazanie jego starych badań krwi sprzed sześciu miesięcy, sprzed pojawienia się objawów, i porównałam je z obecnymi. Różnica jest ogromna. Poziomy niektórych substancji w jego organizmie są całkowicie zmienione w sposób, który nie jest naturalny, w sposób, który występuje tylko przy celowym i długotrwałym zatruciu”.

Leticia wyjęła telefon i pokazała mi serię liczb i wykresów, których nie do końca rozumiałem, ale wyglądały przerażająco. Czerwone linie pnące się w górę i w dół jak kolejki górskie, wartości oznaczone wykrzyknikami.

„Rozmawiałem z dr. Stevensem, szefem toksykologii. Tylko jemu ufam. Przedstawiłem mu swoje podejrzenia. Zgodził się dyskretnie zbadać sprawę, ale potrzebowaliśmy mocniejszych dowodów. Musieliśmy złapać ją na gorącym uczynku”.