Pobiegłam do szpitala, żeby odwiedzić mojego syna na oddziale intensywnej terapii, ale tuż przed drzwiami pielęgniarka nagle złapała mnie za rękę i szepnęła: „Schowaj się i nie mów ani słowa, zaufaj mi”. Kilka minut później to, co usłyszałam i zobaczyłam przez szparę w drzwiach, uświadomiło mi, dlaczego niemal straciłam moje dziecko na zawsze.

Miała rację. Wszystko we mnie chciało pobiec do tego pokoju i wykrzyczeć prawdę mojemu synowi, potrząsnąć nim, aż się obudzi i zobaczy żmiję, którą trzymał obok siebie. Ale nie mogłam. Musiałam być mądra. Musiałam grać, przynajmniej na razie.

Otarłam łzy grzbietem dłoni. Wygładziłam płaszcz. Wzięłam ostatni głęboki oddech.

„Wszystko w porządku” – powiedziałem, a mój głos zabrzmiał mocniej, niż się czułem. „Zrobię to. Będę udawał. Ale obiecaj mi coś. Obiecaj mi, że nie pozwolimy jej wygrać. Obiecaj mi, że mój syn przeżyje. Obiecaj mi, że ta kobieta zapłaci za każdą kroplę trucizny, którą mu podała, za każde kłamstwo, które wypowiedziała, za każdą sekundę cierpienia, które mu zadała”.

Leticia spojrzała na mnie z wielką determinacją, co przypomniało mi, dlaczego zaufałem jej od pierwszej chwili.

„Obiecuję ci, że ta kobieta nie tylko straci wszystko, co planowała ukraść, ale spędzi resztę życia w więzieniu. Osobiście się tym zajmę”.

Ostrożnie otworzyła drzwi, najpierw zerkając, żeby upewnić się, że korytarz jest pusty. Skinęła mi ledwo dostrzegalnie głową, a ja opuściłem pokój, który przez ostatnie kilka minut był moim azylem i piekłem.

Korytarz był coraz bardziej zatłoczony. Więcej pielęgniarek, więcej lekarzy, więcej rodzin czekających na wieści o swoich bliskich, wszyscy pogrążeni we własnych tragediach, nieświadomi, że zaledwie kilka kroków dalej rozgrywa się dramat przewyższający każdą operę mydlaną.

Podszedłem do drzwi 312 krokami, które nie wydawały się moje. Czułem się, jakbym unosił się w powietrzu, jakby moje ciało poruszało się instynktownie, a umysł wciąż tkwił w tej okropnej rozmowie, którą usłyszałem.

Moja dłoń dotknęła zimnego metalu drzwi. Wziąłem ostatni głęboki oddech i wszedłem.

Pomieszczenie było większe, niż sobie wyobrażałam. Wszędzie stały maszyny, monitory cicho piszczały, kroplówki wisiały jak zamarznięte łzy.

A w samym centrum tego wszystkiego, w tym zbyt białym łóżku, leżał mój syn, mój Robert.

Wyglądał tam tak malutko, tak krucho, połączony tysiącem kabli i rurek. Jego skóra miała szarawy odcień, który mnie przerażał. Miał suche usta. Miał głębokie cienie pod oczami, jakich nigdy wcześniej nie widziałam.

To nie był ten silny mężczyzna, który niósł moje zakupy zaledwie dwa miesiące temu. To nie był ten chłopak, który nauczył się jeździć na rowerze w parku, krzycząc: „Patrz, mamo!”, trzymając ręce na biodrach, podczas gdy ja biegłam za nim, przerażona, że ​​upadnie.

To był ktoś pochłonięty, ktoś zniszczony od środka.

A obok jego łóżka, trzymając go za rękę z delikatnością, która – jak teraz wiedziałam – była czystym teatrem, stała ona.

Scarlet wyglądała nieskazitelnie jak zwykle – jej brązowe włosy były perfekcyjnie ułożone, makijaż dyskretny, ale elegancki, kremowa sukienka, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż mój czynsz, zielone oczy, które uważałem za piękne, a teraz widziałem w nich oczy węża.

Kiedy mnie zobaczyła, jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił. Oczy napełniły się łzami, usta zadrżały. Przyłożyła dłoń do piersi, jakby powstrzymywała szloch.

„Doris” – powiedziała łamiącym się głosem i nawet wstała, żeby mnie przytulić.

Zmusiłem się, by przyjąć ten uścisk, objąć ją ramionami, poczuć jej ciepłe ciało przy moim i nie myśleć, że to samo ciało chłodno zaplanowało śmierć mojego syna. Jej drogie perfumy wypełniły moje nozdrza. Pachniały kwiatami i kłamstwami.

„Dziękuję, że przyszedłeś” – wyszeptała mi w ramię. „Wiem, że musiałeś jechać dwoma autobusami. Wiem, że to długa droga, ale potrzebowałam cię tutaj. Robert cię potrzebuje”.