Pobiegłam do szpitala, żeby odwiedzić mojego syna na oddziale intensywnej terapii, ale tuż przed drzwiami pielęgniarka nagle złapała mnie za rękę i szepnęła: „Schowaj się i nie mów ani słowa, zaufaj mi”. Kilka minut później to, co usłyszałam i zobaczyłam przez szparę w drzwiach, uświadomiło mi, dlaczego niemal straciłam moje dziecko na zawsze.

Kłamca. Cholerny kłamca.

Nie potrzebowała mnie tutaj. Wezwała mnie tylko dla zachowania pozorów, żeby nikt nie podejrzewał, że po jego śmierci trzymała jego matkę z daleka.

Delikatnie odsunąłem się od niej, ocierając łzy, które były zupełnie prawdziwe, nawet jeśli ona myślała, że ​​wynikały z niewłaściwych powodów.

„Co się stało?” zapytałem, a mój głos zabrzmiał dokładnie tak, jak powinien: przerażony, zdezorientowany, zdesperowany.

Scarlet westchnęła dramatycznie i usiadła z powrotem obok łóżka, wracając do roli oddanej żony.

„Był w biurze. Według jego kolegów, nagle bardzo zbladł. Zaczął się pocić. Skarżył się na ból w klatce piersiowej i miał trudności z oddychaniem. Podejrzewali zawał serca. Natychmiast wezwali karetkę.”

Zatrzymała się, ocierając łzę, która była zapewne tak samo sztuczna, jak wszystko inne w niej.

Lekarze mówią, że jego serce jest bardzo słabe, że jest bardzo zestresowany i że nie dba o siebie. Mówiłem mu tysiąc razy, żeby zwolnił, że pieniądze nie są warte więcej niż zdrowie. Ale wiesz, jaki on jest, uparty jak osioł, jak wtedy, gdy był dzieckiem, jak sądzę.

Ten komentarz był jak haczyk. Próbowała nawiązać ze mną kontakt, sprawić, żebym poczuła, że ​​jesteśmy drużyną, że oboje kochamy tego mężczyznę i chcemy dla niego jak najlepiej.

Cóż za idealna aktorka. Cóż za przekonujący potwór.

„Co mówią lekarze?” – zapytałem, podchodząc bliżej do łóżka i biorąc drugą dłoń Roberta. Była zimna, za zimna. Jego palce nie reagowały na mój dotyk.

„Następne 48 godzin jest kluczowe. Jeśli się obudzi i nie będzie miał uszkodzeń mózgu, z czasem i dzięki leczeniu będzie mógł wyzdrowieć”.