Podczas kolacji, na którą zaprosił mnie syn, zamarłam, widząc schludnie nakryte nakrycie stołu dla mojego męża, który zmarł dwa lata temu. Kiedy zapytałam dlaczego, mój syn nagle zbladł i powiedział: „Mamo, jest coś, o czym ci nigdy nie mówiliśmy”.

„Mamo” – powiedział powoli i ostrożnie. „Jest coś, o czym ci nigdy nie mówiliśmy”.

Pokój lekko się przechylił. Sięgnąłem po oparcie krzesła, żeby utrzymać równowagę.

„O twoim ojcu” – dodał. „Proszę, usiądź”.

Głos Vanessy był łagodniejszy niż słyszałam go od miesięcy. „To będzie trudne”.

Usiadłem, ale nie na swoim zwykłym miejscu. Wybrałem krzesło najbliżej drzwi, bo jakiś instynkt podpowiadał mi, że chcę mieć wyjście blisko.

„Powiedz mi” – powiedziałem.

Michael siedział naprzeciwko mnie, opierając dłonie płasko na stole, jakby próbował się zakotwiczyć.

„Tata nie umarł tak, jak myślisz” – powiedział.

„Miał zawał serca”. Mój głos brzmiał dziwnie w moich uszach, odległy i głuchy. „Na pastwisku na północy. Doktor Morrison powiedział, że był ogromny. Natychmiastowy. Nie cierpiałby”.

„To prawda” – powiedział Michael. „Ale to nie wszystko, mamo. W miesiącach poprzedzających śmierć tata… badał coś. Coś, co go przerażało”.

Wpatrywałam się w mojego syna, tego mężczyznę, którego urodziłam trzydzieści sześć lat temu, którego opatrzyłam otarte kolana i ukoiłam koszmary.

„O czym mówisz?”

Vanessa gwałtownie wstała, a jej krzesło zaszurało o twarde drewno.

„Przyniosę pudełko” – powiedziała.

„Jakie pudełko?” zapytałem.

Ale jej już nie było, a jej obcasy szybko stukały o podłogę.

Michael pocierał twarz obiema rękami.

„Kilka tygodni przed śmiercią tata przyszedł do mnie” – powiedział. „Był bardziej zdenerwowany i zmartwiony niż kiedykolwiek go widziałem. Dał mi pudełko. Zamknięte pudełko. I kazał mi obiecać, że będę je trzymał w bezpiecznym miejscu. Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mam poczekać dwa lata, a potem… wtedy mam ci powiedzieć”.

„Dwa lata?” powtórzyłem otępiale. „Dlaczego akurat dwa lata?”

„Powiedział, że najpierw potrzebujesz czasu na żałobę. Czasu, żeby nabrać sił, by poradzić sobie z tym, co w środku.”

Vanessa wróciła, niosąc małe drewniane pudełko, może z dwudziestoma centymetrami kwadratowymi, z mosiężnymi narożnikami i dziurką od klucza z przodu. Postawiła je na stole między nami z cichym hukiem.

Rozpoznałem to natychmiast.

Skrzynka na sprzęt wędkarski Roberta. Tę, którą jego ojciec zrobił dla niego pięćdziesiąt lat temu, wyrzeźbioną z orzecha włoskiego, z ich inicjałami splecionymi na pokrywie: RC oraz JC Robert Caldwell i James Caldwell.

„To było w piwnicy” – powiedziałem. „Widziałem to tam w zeszłym miesiącu, kiedy szukałem ozdób świątecznych”.

„Nie” – powiedział cicho Michael. „To było inne pudełko. Tata zrobił replikę z tego samego drewna, o tym samym wzorze, żeby zostawić ją na miejscu. Nie chciał, żebyś wiedział, że to pudełko zniknęło”.

Mój mąż mnie oszukał. Mężczyzna, z którym spałam przez czterdzieści jeden lat, człowiek, któremu powierzyłam swoje życie, serce, przyszłość, ukrywał przede mną różne rzeczy, tworzył fałszywe skrzynki, żeby zatrzeć ślady.

„Otwórz” – powiedziałem.

„Mamo, jesteś pewna, że ​​jesteś gotowa?”

„Otwórz.”

Michael wyjął z kieszeni mały mosiężny kluczyk. Ręce mu się trzęsły, gdy wsuwał go do zamka. Mechanizm zaskoczył, a pokrywa uniosła się z cichym skrzypnięciem.

W środku pudełko było podzielone na przegródki wyłożone czerwonym aksamitem, niczym gablota jubilerska. Zamiast biżuterii znajdowały się w nim jednak dokumenty, zdjęcia, a na wierzchu list pisany ręką Roberta. Moje imię i nazwisko wypisane na kopercie jego charakterystycznym charakterem pisma.

Moje palce drżały, gdy podnosiłam książkę i wsuwałam gwóźdź pod klapkę.

„Mamo, może”

Rozłożyłem papier.