Pozwoliłam dzieciom mojego zmarłego męża przejąć cały majątek, firmę i każdego dolara, a potem podpisałam dokumenty bez sprzeciwu. Weszli na salę sądową z pewnymi siebie uśmiechami, podczas gdy wszyscy patrzyli na mnie, jakbym się poddała. Kiedy sędzia zapytał, czy rozumiem, na co się zgadzam, po prostu skinęłam głową i podpisałam, na tyle spokojnie, by jeszcze bardziej utwierdzić ich w przekonaniu o wygranej. Ale gdy tylko ich prawnik doszedł do krótkiego zdania, cicho wplecionego w umowę, zamilkł i poprosił sędziego o kilka minut. Uśmiechy wokół mnie zbladły, powoli, ale nieomylnie, ponieważ to „łatwe zwycięstwo” nagle przestało wydawać się łatwe.

U pacjenta nie występują oznaki upośledzenia funkcji poznawczych ani obniżonej sprawności. Zdolności umysłowe pozostają sprawne, a zdolność podejmowania decyzji nienaruszona.

Sydney i Edwin sugerowali każdemu, kto chciał słuchać, że choroba Floyda wpływa na jego osąd, że nie jest w stanie podejmować rozsądnych decyzji dotyczących majątku. Ale ten raport dowodził czegoś wręcz przeciwnego. Floyd był w pełni władz umysłowych aż do samego końca.

Ostatni dokument w teczce był kopią innego testamentu, nie tego, który pokazała mi Sydney, lecz tego, który sporządzono zaledwie sześć tygodni przed śmiercią Floyda.

Pozostawiło mi to wszystko, z wyjątkiem skromnych funduszy powierniczych dla Sydney i Edwina, które miały wypłacać pieniądze co roku, ale nie można było uzyskać do nich dostępu od razu. Notatka na marginesie, napisana odręcznie przez Floyda, brzmiała: Oryginał w posiadaniu Mitchell and Associates, nie Morrison Firm.

Serce waliło mi jak młotem, gdy wszystkie elementy układanki wskakiwały na swoje miejsce.

Były dwa testamenty. Sydney i Edwin w jakiś sposób uzyskali dostęp do starszej wersji i wykorzystali ją do ubiegania się o spadek, podczas gdy prawdziwy testament końcowy był bezpiecznie ukryty w innej kancelarii prawnej.

Ale dlaczego ta firma Mitchell and Associates nie skontaktowała się ze mną po śmierci Floyda? Dlaczego dowiedziałem się o tym dopiero teraz?

Drżącymi rękami sięgnąłem po list Floyda i ostrożnie otworzyłem kopertę.

Moja najdroższa Colleen, tak się zaczęło.

Jeśli to czytasz, to znaczy, że mnie już nie ma, a chłopaki pokazali swoje prawdziwe oblicze. Przepraszam, że nie mogłem ci o tym wszystkim opowiedzieć za życia, ale musiałem się upewnić, co planują.

W liście wyjaśniono, jak Floyd nabrał podejrzeń, gdy Sydney i Edwin nagle stali się tak troskliwi podczas jego choroby – nie z miłości, ale dlatego, że chcieli przejąć kontrolę nad jego majątkiem. Wynajął prywatnego detektywa, przelał pieniądze i opracował misterny plan, aby mnie chronić.

Chłopcy myślą, że dziedziczą dom i firmę. Ale nie wiedzą, że w zeszłym roku zaciągnąłem na obie nieruchomości wysokie zastawy hipoteczne. Dom jest obciążony hipoteką na kwotę 1,2 miliona, a firma jest winna wierzycielom osiemset tysięcy. Nie dziedziczą majątku. Dziedziczą długi.

Wpatrywałem się w list, nie wierząc własnym oczom.

Floyd dał Sydney i Edwinowi pigułkę z trucizną, która miała być zamaskowanym spadkiem.

Polisa na życie, o której wspominali, jest prawdziwa, ciągnął list, ale nie jest na dwieście tysięcy. Jest na pięćset tysięcy, a te dodatkowe pieniądze mają pomóc ci zacząć od nowa.

Martin Morrison nigdy nie miał zajmować się moim majątkiem. Zwolniłem jego firmę dwa miesiące temu, ale mu o tym nie powiedziałem. Chłopaki musieli go przekonać, żeby reprezentował rodzinę po mojej śmierci.

Ostatni akapit wywołał u mnie łzy w oczach.

Wiem, że to brzmi okrutnie, ale nie mogłam stać z boku i patrzeć, jak okradają cię tak, jak okradają wszystkich innych. Podjęli swoje decyzje, Colleen. Teraz muszą żyć z konsekwencjami. Zasługujesz na coś lepszego niż to, co planowali ci dać. Weź pieniądze, zacznij od nowa i nie oglądaj się za siebie.

Zawsze z miłością, Floyd.

Do listu dołączona była wizytówka firmy Mitchell and Associates oraz notatka, że ​​mam się z nimi skontaktować natychmiast po zapoznaniu się z zawartością sejfu depozytowego.

Siedziałam w tym małym, pozbawionym okien pokoju przez prawie godzinę, próbując przetworzyć wszystko, czego się dowiedziałam. Floyd mnie nie porzucił. Chronił mnie. A Sydney i Edwin, mężczyźni, którzy na pogrzebie nazywali mnie matką, którzy tak elokwentnie mówili o rodzinie i dziedzictwie, byli zwykłymi złodziejami.