Przepracowałam pełną zmianę w fartuchu pielęgniarskim, wróciłam do mojego małego domku w Columbus w Ohio… a moja siostra zamieniła go w echo. Meble, sprzęty AGD, nawet widelce zniknęły. Została tylko karteczka z napisem: „Potrzebujemy tego bardziej niż ty… Dzięki, Patricio”, i wtedy postanowiłam, że nie będę błagać o odzyskanie własnego życia.

Z biurka zniknął laptop. Samo biurko też. Półka na książki, którą sama zbudowałam z samouczka z YouTube’a – zniknęła – razem ze wszystkimi książkami, które zbierałam od dzieciństwa. Oprawione zdjęcia naszej rodziny, mnie i Patricii z jej ukończenia liceum, naszej mamy – wszystko to zniknęło. Z łazienki zniknęły ręczniki, zasłona prysznicowa, a nawet dywanik łazienkowy. Zostawili papier toaletowy, co było kpiną. Jakże hojni z ich strony.

Półki na książki
Usiadłam na podłodze w moim pustym pokoju, plecami do ściany, tam gdzie kiedyś stało moje łóżko. Telefon zawibrował mi w kieszeni. SMS od koleżanki z pracy, Jenny. Hej, zostawiłaś identyfikator na dyżurce. Chcesz, żebym go podrzuciła? Odpisałam, że odbiorę go jutro i położyłam telefon obok siebie.

Prawie natychmiast znów zawibrował. Na ekranie pojawiło się imię Patricii. Hej siostro, mam nadzieję, że masz świetny dzień w pracy. Kocham cię. Wiadomość została wysłana o 14:47, mniej więcej wtedy, gdy załadowywaliby moją kanapę. Usunęłam ją bez odpowiedzi. Kolejny sygnał, tym razem od Marcusa, męża Patricii od dwóch lat. Jeszcze raz dziękuję, że zawsze jesteś przy nas, Clare. Jesteś najlepszą bratową, o jakiej można marzyć. Tę też usunęłam.

Zadzwonił mój telefon. Na ekranie pojawiło się zdjęcie Patricii – zdjęcie z jej ślubu, na którym się śmiała, z odchyloną do tyłu głową, a radość promieniowała z każdego piksela. Pozwoliłam, żeby włączyła się poczta głosowa. Zadzwoniła ponownie. Poczta głosowa. Trzeci raz. Poczta głosowa. Potem zaczęła napływać wiadomość. Claire, dlaczego nie odbierasz? Wszystko w porządku? Martwisz się o mnie. Marcus mówi, że jesteś dziwna. Oddzwoń. Wyłączyłam telefon i siedziałam w ciszy pustego domu.

No i co z tego, że Patricia jest taka piękna. Zawsze była złotym dzieckiem, nawet po śmierci mamy. Tata ożenił się ponownie w ciągu roku, a jego nowa żona, Sharon, rozpieszczała Patricię jak cukier gąbczasty. W międzyczasie ja miałam dziewiętnaście lat, pracowałam na dwóch etatach, żeby opłacić studia w college’u i starałam się utrzymać na powierzchni. Patricia dostała wszystko. Samochód na szesnaste urodziny, w pełni opłacone studia, ślub, który kosztował więcej, niż zarobiłam w ciągu dwóch lat. I cieszyłam się jej szczęściem. Naprawdę. Bo tak właśnie robią starsze siostry, prawda? Poświęcamy się, wspieramy, świętujemy każdy kamień milowy, jakby był naszym własnym osiągnięciem.

Gry rodzinne
Kiedy Patricia i Marcus kupili dom w zeszłym roku, pomagałem im się przeprowadzić. Spędziłem cały weekend, ciągnąc pudła, składając meble, szorując podłogi. Kiedy potrzebowali zaliczki i im jej zabrakło, tata oczywiście im pomagał. Ale kiedy potrzebowałem pomocy ze spłatą kredytu studenckiego, nagle zabrakło pieniędzy. Nigdy jednak nie miałem Patricii tego za złe. Nic nie mogła poradzić na to, że była moją faworytką.

Trzy miesiące temu przyszli do mnie z płaczem o problemach finansowych. Marcus stracił pracę. Powiedzieli, że zalegają ze spłatą kredytu hipotecznego. Czy mógłbym im pomóc? Dałem im 2000 dolarów – pieniądze, które oszczędzałem na nowy samochód, bo mój trzymał się kupy dzięki modlitwom i taśmie klejącej. Obiecali mi zwrócić pieniądze w ciągu miesiąca. Nigdy tego nie zrobili. Za każdym razem, gdy delikatnie poruszałem ten temat, pojawiała się nowa wymówka. Skrzynia biegów wymagała naprawy. Podgrzewacz wody się zepsuł. Patricia potrzebowała nowych ubrań roboczych na rozmowę kwalifikacyjną. W końcu przestałem pytać, ale to… to przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Pierwszą noc spędziłem na podłodze, z kurtką roboczą zwiniętą w kulkę niczym poduszka. Dom bez mebli wydawał się ogromny, każdy dźwięk odbijał się echem od gołych ścian. Telefon miałem wyłączony. Wiedziałem, że czekają na mnie dziesiątki wiadomości, ale nie byłem gotowy, żeby się z nimi zmierzyć.

Następnego ranka wstałem przed świtem. Bolało mnie ciało po spaniu na parkiecie. Włożyłem ten sam uniform, który miałem wczoraj – w końcu to było wszystko, co miałem – i pojechałem do Targetu przed zmianą. Kupiłem najpotrzebniejsze rzeczy: tani materac dmuchany, poduszkę, komplet pościeli, ręcznik, komplet sztućców dla jednej osoby, dwa talerze, dwie miski i najtańszy komplet ubrań, jaki udało mi się znaleźć. W sumie wydałem 347,28 dolarów, co oznaczało, że do wypłaty na moim koncie zostało dokładnie 23,16 dolarów.

Meble łazienkowe
W pracy Jenny zapytała, czy wszystko w porządku. Powiedziałem jej, że wszystko w porządku, tylko źle spałem. Nie naciskała – niech ją Bóg błogosławi – po prostu przyniosła mi dodatkową kawę na lunch.

Mój telefon chodził wyłączony przez cały dzień. Tego wieczoru w końcu go włączyłem. Sześćdziesiąt trzy SMS-y, czterdzieści dwa nieodebrane połączenia, siedemnaście wiadomości głosowych. Nie przeczytałem ani nie odsłuchałem żadnej z nich. Zamiast tego otworzyłem kontakty i przewinąłem do nazwiska, którego nie dzwoniłem od lat. Tyler Chen.

Tyler i ja chodziliśmy razem do liceum. Ja poszłam na pielęgniarstwo, a on poszedł w ślady ojca i zajął się prawem nieruchomości i umowami. Odnowiliśmy kontakt podczas naszego dziesięcioletniego zjazdu, wymieniliśmy się numerami telefonów i od czasu do czasu wysyłaliśmy sobie memy o naszych koszmarnych związkach.

„Claire, dawno cię nie było. Co słychać?”

„Tyler? Cześć. Potrzebuję porady prawnej. Masz chwilę?”

„Dla ciebie? Oczywiście. Co się dzieje?”