Synowa dała mi mop na Święto Dziękczynienia, a koperta, którą zostawiłem na stole, przyniosła jej więcej, niż się spodziewała.

„Wiem” – odpowiedziałem. „Właśnie w tym tkwi problem”.

Samantha wyszła, trzaskając drzwiami tak mocno, że ściany zadrżały.

Tej nocy Daniel zadzwonił po raz ostatni.

„Mamo” – powiedział łamiącym się głosem. „Samantha powiedziała mi, o czym rozmawiałyście. Proszę, nie odchodź”.

„Już kupiłem bilet” – powiedziałem.

„Mamo, damy radę. Samantha obiecała się zmienić. Ja też się zmienię”.

„Danielu, chcesz, żebym wrócił, bo mnie kochasz, czy dlatego, że potrzebujesz moich pieniędzy?”

Zapadła bardzo długa cisza.

„Oba” – przyznał w końcu. „Obie rzeczy”.

„Dziękuję za szczerość” – powiedziałem. „Ale właśnie dlatego nie mogę wrócić”.

„Mamo, nie mogę stracić domu”.

„W takim razie znajdź sposób, żeby za to zapłacić bez mojej pomocy”.

„Nie zarabiam wystarczająco dużo pieniędzy”.

„To znajdź lepszą pracę albo sprzedaj dom i kup coś tańszego. Ale zbudowałeś tam życie za moje pieniądze, Danielu. Teraz musisz zbudować sobie życie, które będziesz w stanie utrzymać”.

„Mamo, proszę.”

„Kocham cię, synu” – powiedziałem cicho. „Dlatego odchodzę, żebyś nauczył się żyć bez polegania na mnie”.

„A jeśli nie będę mógł?”

„W takim razie będziesz musiał się uczyć.”

„A co jeśli stracę Samanthę?”

„Synu, jeśli Samantha będzie z tobą tylko wtedy, gdy będziesz miał pieniądze, to nie warto jej zatrzymywać.”

„Ale ja ją kocham.”

„Wiem. I może właśnie dlatego musisz się dowiedzieć, czy ona cię kocha, czy też po prostu kochała to, co ci dawałem.”

„Mamo, boję się.”

„To nic, że się boisz, Danielu. Strach może cię zmotywować do zrobienia tego, co musisz zrobić, żeby przetrwać”.

„Zadzwonisz do mnie?”

„Nie na razie” – powiedziałem. „Musisz nauczyć się rozwiązywać swoje problemy beze mnie”.

„A jeśli będę potrzebował pomocy?”

„W takim razie poszukaj pomocy gdzie indziej. U przyjaciół, u innych członków rodziny, u specjalistów, ale nie u mnie”.

„To wygląda jak kara”.

„To nie kara, synu. To wyzwolenie dla nas obu”.

Rozłączyłam się i po raz pierwszy od tygodnia w końcu się rozpłakałam.

Ale łzy nie były tylko smutkiem. Były ulgą.