„To idź jeść gdzie indziej” – powiedział mój syn, gdy miałam już usiąść do rodzinnego obiadu, więc wzięłam głęboki oddech, zawołałam kelnera i odpowiedziałam spokojnie: „W porządku, ale jeśli to naprawdę twoja decyzja, to ty powinnaś odejść”.

„Młody panie Garcia” – powiedział ostrożnie – „myślę, że najlepiej będzie poczekać na właściciela. On będzie mógł rozwiać wszystkie twoje wątpliwości”.

Jessica pochyliła się bliżej Richarda i szepnęła, choć nie do końca cicho.

„To dziwne” – mruknęła. „Twoja matka zachowuje się… dziwnie. Myślisz, że nic jej nie jest?”

Słyszałem każde słowo, które zamiast mnie zranić, uspokoiło mnie, bo wiedziałem, że ona zaraz się udławi swoją pewnością.

Przy sąsiednich stolikach napięcie zostało dostrzeżone. Ludzie, którzy zapłacili za ciszę, teraz zwracali na nią uwagę. Ktoś całkowicie przestał jeść. Mężczyzna w marynarce odchylił się do tyłu, żeby lepiej widzieć. Pomruki w sali ucichły, jakby cała restauracja wstrzymała oddech.

Niecierpliwość Richarda rosła.

„Mamo” – warknął – „to jest śmieszne. Nie wiem, w co grasz, ale to już koniec”.

„W spokoju” – powtórzyłem cicho – „takim, jaki dawałeś mi przez te wszystkie lata. Takim, w którym czuję się jak utrapienie dla własnego syna”.

„Dość” – warknął Richard i uderzył dłonią w stół z taką siłą, że szklanki zadrżały.

Kilka osób zwróciło się teraz w naszą stronę, nie udając już nic.

„Robisz scenę” – syknął. „Zawstydzasz mnie przed ważnymi ludźmi”.

Jessica położyła dłoń na jego ramieniu i zaczęła szybko rozglądać się dookoła.

„Uspokój się” – szepnęła. „Ludzie się gapią”.

Richard stał, a jego twarz poczerwieniała ze złości.

„Mamo, proszę cię, żebyś natychmiast wyszła” – powiedział. „Psujesz mi wieczór. Moją uroczystość. Moją reputację”.

Pozostałem na miejscu, a spokój, który zaskoczył mnie wcześniej, powrócił, tym razem głębszy, bardziej zakotwiczony.

„Twoja reputacja” – powiedziałem powoli – „reputacja kogoś, kto rozmawia ze swoją matką, jakby nie miała dla niego znaczenia”.

Richard zacisnął usta.

„Jesteś… jesteś po prostu inny” – powiedział, jąkając się, jakby nawet on wiedział, że te słowa brzmią brzydko. „Należycie do innego świata. Zwyczajni ludzie. Ludzie bez ambicji”.

W pokoju zapadła cisza, która nie była elegancka, lecz nieprzyjemna.

Jessica również wstała, kierując swój występ w moją stronę.

„Susan” – powiedziała – „proszę cię. Richard ma rację. To nie twoje miejsce. Rozejrzyj się. Zobacz, jak ludzie cię postrzegają. Patrzą na ciebie z litością”.

Miała rację w jednej kwestii.

Ludzie patrzyli na mnie.

Ale na ich twarzach nie widziałem współczucia.

To była ciekawość.

Oczekiwanie.

Poczucie, że coś się zaraz wydarzy.

„Wiesz, ile kosztuje ta kolacja?” – zapytał Richard, wskazując na stół. „Trzysta dolarów za to, co do tej pory jedliśmy. To więcej, niż wydajesz na jedzenie przez cały miesiąc”.

„A wiesz, ile kosztuje wino?” – zapytałem niemal konwersacyjnym tonem.

Richard mrugnął, zaskoczony.

“Co?”

„Około dwustu pięćdziesięciu dolarów za butelkę” – powiedziałem. „Dom Pérignon. Dobry rocznik”.

Jego oczy się rozszerzyły.

„Skąd to wiesz?”

„Bo znam to miejsce” – odpowiedziałem. „Bardzo dobrze”.

Jessica parsknęła śmiechem.

„Znasz to miejsce” – powiedziała. „Z czego, z tego, że patrzyłaś na menu w internecie?”

Przy pobliskich stolikach dało się słyszeć kilka nerwowych chichotów, typowych dla ludzi, którzy nie wiedzą, co innego zrobić.

Nie drgnąłem.

W tym momencie pojawiła się znajoma postać, zmierzająca w stronę naszego stolika.

Wytworny mężczyzna po sześćdziesiątce w idealnie skrojonym szarym garniturze, o takiej prezencji, że pokój zdawał się robić dla niego miejsce, nie zdając sobie z tego sprawy. Oscar szedł tuż za nim.