Właśnie przechodziłam na emeryturę, gdy zadzwoniła moja synowa: „Skoro masz teraz cały dzień wolny, nie masz nic ważnego do roboty. Wyślę do ciebie całą trójkę dzieci; od teraz możesz zostać z nimi w domu, żebyśmy z mężem mogli chodzić do pracy i wychodzić bez obaw”. Uśmiechnęłam się tylko… i rozłączyłam. W tym momencie postanowiłam dać jej nauczkę, której nigdy nie zapomni. Kiedy wróciła z podróży, nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła.

Odsetki. Minęły dwa lata, a ja nie widziałam ani jednego dolara. Mój dach nadal przecieka i teraz muszę wystawiać wiadra za każdym razem, gdy pada. Ale wyjazd Brooke do Cancun z przyjaciółmi w zeszłym roku? Na to ją było stać.

„Babciu, gdzie jest Wi-Fi?” Aiden wyrwał mnie z zamyślenia. „Potrzebuję Wi-Fi natychmiast”.

„Modem jest zepsuty” – skłamałem. Celowo go odłączyłem.

„Co? Nie ma mowy. Mamo. Mamo!” Zaczął krzyczeć, jakby go torturowano.

„Twojej mamy nie ma, Aiden. A krzyki nie przywrócą internetu”.

„Jesteś najgorszą babcią na świecie. Dlatego nikt cię nie lubi”.

No i stało się. Jad Brooke’a wyszedł z ust mojego wnuka. Nie bolało. Byłem przygotowany.

„Jestem głodna” – przerwała Chloe. „Ale nie zjem niczego, co ugotujesz. Mama mówi, że jesteś fatalną kucharką i dlatego tata jest taki chudy”.

„I chcę oglądać YouTube’a” – dodał Leo. „W domu oglądam YouTube’a całymi dniami”.

Spojrzałem na nich troje. Idealne produkty zaniedbania pod przykrywką nowoczesnego rodzicielstwa. Dzieci, które nie znały granic, które nie rozumiały szacunku, które zostały zaprogramowane, by mną gardzić.

Ale potem przypomniałem sobie dokładny moment, w którym Brooke przekroczyła linię mety.

To były ostatnie święta Bożego Narodzenia. Przygotowałam swoją specjalność: świątecznego indyka z farszem, którego nauczyła mnie mama, zapiekankę z fasolki szparagowej i sos żurawinowy. Gotowałam przez dwa dni. Przyjechałam do ich domu z patelnią wciąż ciepłą. Dzieci pobiegły do ​​kuchni, zwabione zapachem.

„Nie dotykaj tego!” – krzyknęła Brooke. „Nie wiemy, w jakich warunkach twoja babcia to przygotowała. Lepiej zamówimy pizzę.”

Pizza. W Wigilię.

Patrzyłem, jak wyrzuca moje jedzenie do śmieci, nawet go nie próbując. Dzieci patrzyły na mnie z politowaniem, jak na żebraka, który przyniósł resztki.

„Jedzenie babci jest za tłuste” – wyjaśniła im Brooke. „A w jej kuchni są karaluchy”.

Kłamstwo. Moja kuchnia jest czystsza niż sala operacyjna. Ale Michael był tam i obserwował to wszystko, i powiedział tylko:

„Brooke wie, co jest najlepsze dla dzieci”.

Tej nocy zdecydowałam, że mój syn się zgubił.

Ale moje wnuki… moje wnuki mogą jeszcze mieć szansę.

„Babciu, zrób coś. Nudzi nam się”. Aiden rzucił poduszkę na podłogę.

„Wiesz co?” – powiedziałem im spokojnie. „Twoja matka prosiła mnie, żebym się tobą opiekował, a nie żebym cię zabawiał. W kuchni jest jedzenie, w kranie jest woda i łóżka do spania. Jeśli będziesz czegoś jeszcze potrzebował, będziesz musiał na to zasłużyć”.

„Zasłużyć?” Chloe wyglądała na urażoną. „Jesteśmy dziećmi. W tym domu nie musimy na nic zarabiać”.

„Każdy się do czegoś przyczynia. Tak mnie wychowano. Tak wychowałem twojego ojca, zanim twoja matka go zrujnowała. I tak właśnie będą wyglądały te dwa tygodnie”.

„Powiem mamie, że jesteś wredny” – zagroził Leo.

„No dalej. A przy okazji, powiedz jej, że bardzo mnie zainteresowała jej strona na Facebooku. Zwłaszcza zdjęcia z Puerto Vallarta z zeszłego miesiąca, kiedy rzekomo była na szkoleniu”.

Dzieci zamilkły. Nie rozumiały, o czym mówię, ale czuły, że ich babcia nie jest już tą samą osobą.

Ta pierwsza noc była piekłem.

Aiden kopnął drzwi do swojej sypialni. Chloe płakała godzinami, domagając się swojego specjalnego jedzenia. Leo celowo zmoczył łóżko. Chcieli mnie złamać, tak jak ich matka próbowała mnie złamać przez lata.

Ale to właśnie wtedy dokonałem odkrycia, które zmieniło wszystko.

O drugiej w nocy usłyszałam szlochy dochodzące z pokoju Chloe. To nie były napady złości. To były prawdziwe łzy. Weszłam cicho i zastałam ją tulącą zmięte zdjęcie.

„Co tam masz, dziewczyno?”

Zaskoczyła się i schowała zdjęcie pod poduszką.

„Nic. Odejdź.”