Właśnie przechodziłam na emeryturę, gdy zadzwoniła moja synowa: „Skoro masz teraz cały dzień wolny, nie masz nic ważnego do roboty. Wyślę do ciebie całą trójkę dzieci; od teraz możesz zostać z nimi w domu, żebyśmy z mężem mogli chodzić do pracy i wychodzić bez obaw”. Uśmiechnęłam się tylko… i rozłączyłam. W tym momencie postanowiłam dać jej nauczkę, której nigdy nie zapomni. Kiedy wróciła z podróży, nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła.

Ale widziałem już dość. To było zdjęcie mnie z nią, kiedy była niemowlęciem. To był jeden z niewielu momentów, kiedy pozwolono mi ją potrzymać, zanim Brooke rozpoczęła swoją kampanię alienacji.

„Tęsknisz za mamą?” zapytałem, siadając na brzegu łóżka.

„Nie” – odpowiedziała szybko, za szybko. „Mama zawsze odchodzi. Jest do tego przyzwyczajona. To znaczy, ja też jestem do tego przyzwyczajona”.

I oto było. Pierwsza rysa w zbroi.

Brooke nie porzuciła mnie tylko. Porzuciła własne dzieci, wykorzystując pieniądze i prezenty jako substytut miłości.

„Chloe, jak często twoja mama wyjeżdża?”

„Nie wiem. Raz w miesiącu, czasem częściej. Zawsze mówi, że to z powodu pracy, ale”

Zatrzymała się i przełknęła ślinę.

„Ale nic. Nie wolno mi o tym mówić. Mama mówi, że problemy rodzinne zostają w rodzinie”.

Problemy rodzinne pozostają w rodzinie.

Złota zasada sprawców nadużyć: milczenie.

Wstałem i podszedłem do drzwi. Zanim wyszedłem, odwróciłem się.

„Chloe, chciałabyś nauczyć się, jak zrobić ciasteczka pekanowe, które uwielbiałaś, gdy byłaś mała?”

Jej oczy rozbłysły na sekundę, po czym znów przygasły.

„Mama mówi, że twoja kuchnia jest brudna.”

„Twoja mama dużo mówi. Może jutro sam się przekonasz?”

Zamknąłem drzwi, zostawiając Chloe z myślami. Pierwsze ziarenko zostało zasiane.

Nie wiedziałem wtedy, że telefon Aidena – ten, którego nie mógł używać bez Wi-Fi – zawierał wiadomości, które miały ujawnić najciemniejszy sekret Brooke. Wiadomości, które miały wyjaśnić, dlaczego tak naprawdę pojechała do Miami.

A kiedy je odkryłem, zrozumiałem, że nie tylko ratuję wnuki. Ratuję całą rodzinę przed kobietą, która jest o wiele groźniejsza, niż sobie wyobrażałem.

Drugi dzień zaczął się inaczej. Mój plan był już w toku.

O szóstej rano, zanim dzieci się obudziły, Carol wróciła z pudełkiem na buty.

„Oto wszystko, o co prosiłeś” – wyszeptała, podając mi paczkę. „Trzy rejestratory wielkości guzika, kamera wyglądająca jak czujnik dymu i to”.

Wyciągnęła kopertę manilową.

„Raporty kredytowe, o które prosiłaś. Helen, twoja synowa ma długi na trzydzieści tysięcy dolarów, wszystkie na nazwisko Michaela.”

Serce mi się ścisnęło. Mój biedny syn nie miał pojęcia.

„A twoja siostra z opieki społecznej?”

„Przyjdzie jutro o trzeciej, w ramach rutynowej wizyty. Ale Helen, potrzebujesz konkretnych dowodów, jeśli chcesz działać zgodnie z prawem”.

Dowód.

To było dokładnie to, co chciałem otrzymać.

Kiedy dzieci się obudziły, śniadanie było już na stole. Naleśniki w kształcie zwierzątek, owoce pokrojone w gwiazdki, mleko czekoladowe. Nie to okropne jedzenie, które, jak im mówiła matka, robiłem.

Aiden zszedł pierwszy, wciąż w pogniecionej piżamie. Zatrzymał się gwałtownie, gdy zobaczył stół.