Zbankrutowałam, mąż mnie zostawił. W wieku 53 lat udałam się do centrum donacji osocza, aby otrzymać 40 dolarów wsparcia, ale pielęgniarka zamarła i wezwała lekarza, mówiąc, że mam niezwykle rzadką grupę krwi RH-Null, którą ma zaledwie kilkadziesiąt osób na świecie. Niedługo potem rodzina szwajcarskiego miliardera przysłała mi ofertę wsparcia finansowego, która mnie oszołomiła.

Podczas gdy pracowała, przyłapałem się na tym, że przyglądam się centrum donacji coraz uważniej. Ściany były obwieszone plakatami o ratowaniu życia, służbie społecznej i naukowych korzyściach płynących z oddawania osocza. Ani słowa o 40 dolarach, które sprowadziły mnie i prawdopodobnie większość innych tutaj dzisiaj.

„To już za nami” – powiedziała Andrea, przykładając wacik do maleńkiego nakłucia i uginając moją rękę. „Przeprowadzę te szybkie testy i jeśli wszystko będzie dobrze, przygotujemy cię do pełnej donacji. Powinno to zająć tylko kilka minut”.

Skinęłam głową i cierpliwie czekałam, aż wyjdzie z moimi próbkami krwi. Przez cienkie ściany słyszałam cichy szum maszyn i sporadyczne sygnały dźwiękowe z sąsiedniego pokoju donacji.

Ponownie uświadomiłam sobie, co robię, sprzedając osocze, żeby kupić leki dla mojej córki.

Jak to możliwe, że Elegance by Harper, wiodąca firma zajmująca się organizacją imprez w Chicago przez dwie dekady, upadła tak całkowicie?

Jak to możliwe, że Gavin, mój mąż od dwudziestu pięciu lat, tak łatwo odszedł?

„Zrujnowałeś nam życie” – powiedział, pakując swoje ubrania, podczas gdy ja siedziałam otępiała na naszym łóżku, jakby zepsute owoce morza, które zatruły połowę gości na gali rocznicowej Lakeside Bank, były celowym działaniem z mojej strony, a nie katastrofalną awarią sprzętu.

Moje gorzkie wspomnienia ożyły, gdy drzwi znów się otworzyły.

Andrea wróciła, ale jej wyraz twarzy diametralnie się zmienił. Była blada, z szeroko otwartymi oczami, ściskając moją probówkę z krwią, jakby zawierała nitroglicerynę.

„Pani Bennett” – powiedziała, a jej głos wyraźnie się zmienił. „Muszę… Jest…

Zatrzymała się, uspokoiła.

„Czy mógłby pan zaczekać jeszcze kilka minut? Dr Stewart musi coś zweryfikować z pańską próbką”.

„Coś się stało?” Serce mi podskoczyło. „Czy jestem chora?”

„Nie, nie, to nie tak.”

Jej zapewnienia wydawały się szczere.

„Właściwie to… Proszę zaczekać. Doktor Stewart wszystko wyjaśni.”

Zanim mogłem nacisnąć dalej, wyszła pospiesznie, wciąż trzymając w rękach próbkę mojej krwi.

Pięć minut rozciągnęło się do dziesięciu, potem piętnastu. Zastanawiałem się, czy nie spakować swoich rzeczy i nie wyjść. Najwyraźniej działo się coś dziwnego.

Kiedy drzwi się ponownie otworzyły, wszedł mężczyzna po czterdziestce w białym fartuchu, a za nim Andrea. Na jego twarzy malowało się ledwo skrywane podekscytowanie.

„Pani Bennett, jestem dr James Stewart, dyrektor medyczny.”

Wyciągnął rękę, którą automatycznie uścisnąłem.

„Przepraszam za czekanie, ale musieliśmy potwierdzić coś zupełnie niezwykłego w związku z twoją krwią”.

„Nadzwyczajne?” powtórzyłem.

“Tak.”

Usiadł na krześle obrotowym naprzeciwko mnie i pochylił się do przodu.

„Pani Bennett, ma pani to, co nazywamy krwią zerową Rh. Często nazywa się ją „złotą krwią”, ponieważ jest to najrzadsza grupa krwi na Ziemi. Na świecie żyje tylko około czterdziestu dwóch znanych osób z tą grupą krwi”.

Spojrzałem na niego, pewien, że źle usłyszałem.

„Przepraszam. Co?”

„Twoja krew nie ma żadnych antygenów Rh. Jest uniwersalnie kompatybilna z każdą inną rzadką grupą krwi”. W jego głosie słychać było niemal nabożny ton. „Znalezienie nowego dawcy z zerowym Rh to… cóż, jak odkrycie jednorożca”.